Bekeerlinge waarschuwt: zwijgen Vaticaan over islam leidt tot ‘zelfvernietiging’

4 januari 2026 – Sabatina James / Paus Leo XIV, foto: CBCP News

“Als de plaatsbekleder van Christus zich niet uitspreekt tegen de vervolging van christenen, wie kan dat dan nog wel?” : zwijgen Vaticaan over islam drijft Europa tot ‘zelfvernietiging’

Een tot het katholicisme bekeerde moslima die in ballingschap in de VS leeft, waarschuwt dat de houding van het Vaticaan ten opzichte van de islam christenen wereldwijd in gevaar brengt. Ze dringt er ook bij paus Leo XIV op aan om krachtiger op te treden tegen hun vervolging.

Sabatina James, een Oostenrijks-Pakistaanse humanitaire hulpverleenster en schrijfster van de nieuwe memoires The Price of Love: The Fate of a Woman and a Warning to the West, is in 2015 uit Duitsland gevlucht door voortdurende doodsbedreigingen wegens afvalligheid en haar openlijke kritiek op gedwongen huwelijken.

Ze werd geboren in een vroom islamitisch gezin in Pakistan, maar nadat ze met haar familie naar Oostenrijk was verhuisd, bekeerde ze zich van de islam tot het katholicisme en wijdde ze haar leven aan het bevrijden van christelijke slaven, het beschermen van wezen en het redden van vrouwen en meisjes uit gedwongen huwelijken en eergerelateerd geweld.

In dit diepgaande interview stelt ze dat Europese leiders het continent naar “zelfvernietiging” sturen en betoogt ze dat de katholieke Kerk deze koers in de hand heeft gewerkt door de nadruk te leggen op “barmhartigheid” jegens vluchtelingen, de realiteit van de islam niet onder ogen te zien en te verzuimen het geloof dat de Europese cultuur heeft gevormd te prediken en hoog te houden. Ze waarschuwt verder dat hetzelfde lot de Verenigde Staten te wachten zou kunnen staan als hun leiders geen gehoor geven aan deze waarschuwingen.

Het zonder onderscheid accepteren van moslims en het negeren van gewelddadig islamisme is “onverdedigbaar”, zegt James. “Een publieke correctie van deze misplaatste houding is dringend nodig, en die moet van de katholieke Kerk komen.” Als dat niet gebeurt, zegt ze, maken de leiders ervan zich “medeplichtig aan islamistisch geweld”.

Verwijzend naar de verontschuldiging van Benedictus XVI aan de moslimwereld na de heftige reacties op zijn toespraak in Regensburg in 2006, stelt zij dat paus Franciscus “de vervolgden heeft opgeofferd op het altaar van de interreligieuze dialoog” en dat paus Leo XIV in de eerste maanden van zijn pontificaat in feite heeft gesuggereerd dat de christelijke wereld “het misbruik” door islamisten in heel Europa moet “accepteren of negeren”.

“Als de plaatsbekleder van Christus zich niet uitspreekt tegen de vervolging van christenen, wie kan dat dan nog wel?”, vraagt ze, en roept de nieuwe paus op om op te komen voor de vervolgden en hen te verdedigen.

In dit interview bespreekt Sabatina James ook enkele van de meest dramatische gevallen waarmee haar liefdadigheidsstichting te maken heeft gehad in landen als Pakistan, haar visie op de vervolging van christenen in Nigeria – waar het Amerikaanse leger op kerstnacht dodelijke aanvallen heeft uitgevoerd op ISIS-terroristen – en waarom ze exemplaren van haar nieuwe memoires naar alle bisschoppen van de Verenigde Staten heeft gestuurd.

Hier volgt mijn interview met Sabatina James, op het feest van de heilige Stefanus, de eerste martelaar.

Diane Montagna (DM): In uw nieuwe boek, The Price of Love, beschrijft u uw leven in de Verenigde Staten als een leven in “ballingschap”. Wat heeft u ertoe gebracht Europa, en meer bepaald Duitsland, te ontvluchten?

Sabatina James (SJ): Ik ben gevlucht voor de islam in Duitsland. De permanente, ongecontroleerde immigratie van miljoenen mensen uit islamitische landen, waaronder een onberekenbaar aantal gewelddadige moslims, in combinatie met bijna dagelijkse berichten in de media over verkrachtingen en moorden, betekent een ernstige escalatie van de veiligheidsrisico’s voor Europeanen. In mijn geval werd de escalatie nog verergerd door de openbare doodsbedreigingen die ik zowel online als op straat van verschillende moslims ontving. Terwijl salafisten en Hamas-aanhangers vrijelijk door de straten van Londen, Berlijn en Wenen kunnen lopen, werd ik – iemand die geïntegreerd was in de samenleving en de vrijheden van Europa verdedigde – gedwongen te vluchten.

(DM): De Duitse kardinaal Gerhard Müller zei onlangs dat “over twintig tot dertig jaar de islam de dominante religie zou kunnen worden” in Duitsland. Begaat Europa zelfmoord?

(SJ): Europa ondergaat een proces van opzettelijke zelfvernietiging. De politieke leiders hebben het lot van het continent bezegeld door ongecontroleerde massale migratie, waarbij ze er bewust voor hebben gekozen om de komende generaties te vervangen door moslims. De Kerk heeft hen daarbij geholpen met gepraat over “barmhartigheid” jegens vluchtelingen, terwijl gerechtigheid voor Europeanen op een zijspoor is gezet. En misschien zou de noodklok niet zo definitief hebben geklonken als Europa vast had gehouden aan zijn oude geloof.

Maar in plaats van religie bepaalt ieder nu zijn eigen moraal en subjectieve waarheid. Het christendom wordt beschouwd als overbodig voor echte ethiek en mensenrechten.

Men zou zelfs kunnen stellen dat de Europese elite – in de politiek, de media en daarbuiten – de bevolking meedogenloos onder druk zet en manipuleert om zich over te geven, zelfs om zichzelf uit te wissen, waardoor ze het felle tegenoffensief van een opkomend populisme aanwakkeren dat ze zelf hebben uitgelokt. Ze moeten de reden voor deze dwaasheid uitleggen. Een Duitse econoom merkte ooit op over het onverklaarbaar destructieve migratiebeleid van voormalig bondskanselier Merkel: “Ofwel is ze gek geworden, ofwel streeft ze een verborgen agenda na die ons onbekend is.” Dit wordt nog versterkt door de neiging van de zogenaamde elite om voornamelijk onder elkaar te converseren, geïsoleerd van de zorgen en overpeinzingen van gewone burgers – een afstandelijkheid die hun eenzijdige dominantie alleen maar versterkt.

Wolfgang Kubicki, de voormalige liberale vicevoorzitter van de Duitse Bondsdag, auteur van het boek Meinungsunfreiheit (Onvrijheid van meningsuiting), merkte op dat mensen vroeger argumenten uitwisselden om de waarheid te vinden, maar dat ze nu de mensen die argumenten aanvoeren in diskrediet brengen, zodat niemand de argumenten zelf hoeft te behandelen. Deze tactiek werd terecht veroordeeld door de Amerikaanse vicepresident J.D. Vance in zijn gedenkwaardige toespraak in Europa. En dit was precies het punt van de recente waarschuwing van president Trump: kijk naar Duitsland, zie wat ze daar hebben gedaan, en besef wat ons te wachten staat als we onze koers niet wijzigen – ongeacht of men het eens is met elke stap die hij heeft gezet.

Wat leert de islam over christenen?

De Koran (Soera 98:6) beschrijft christenen en andere ongelovigen als behorend tot “de slechtste schepselen”. Verder leert de Koran dat toegewijde moslims christenen moeten bestrijden totdat zij zich onderwerpen, simpelweg omdat zij niet in Allah en zijn boodschapper geloven. Deze boodschap wordt bijzonder duidelijk verwoord in Soera 9, die enkele van Mohammeds laatste instructies aan zijn volgelingen bevat.

Daarom beschouwen groeperingen als ISIS en Al-Qaeda – die zich strikt naar het voorbeeld van Mohammed willen richten – deze verzen als directe bevelen. Binnen de traditionele islamitische leer speelt strategie een belangrijke rol: wanneer moslims een minderheid vormen, is hun aanpak vaak vreedzaam en coöperatief. Zodra ze echter voldoende macht hebben verworven, leert de geschiedenis dat christenen en andere niet-moslims vaak met gewelddadige onderwerping te maken hebben gekregen.

Dit patroon verklaart hoe het Midden-Oosten, waar het christendom bijna duizend jaar lang bloeide en de dominante religie bleef, geleidelijk aan overwegend islamitisch werd. Het verklaart ook waarom de katholieke Kerk meer dan 1300 jaar lang actief christelijke gebieden en gemeenschappen heeft verdedigd tegen islamitische expansie.

Laten we eens kijken naar het standpunt van de katholieke Kerk ten opzichte van de islam vandaag de dag. Tijdens zijn eerste persconferentie aan boord van het vliegtuig, op de terugweg uit Turkije en Libanon, werd paus Leo XIV door een Franse journalist gevraagd of katholieken in Europa die geloven dat de islam een bedreiging vormt voor de christelijke identiteit van het Westen gelijk hebben, en wat hij tegen hen zou zeggen. De paus antwoordde dat er in Europa weliswaar angst voor immigratie bestaat, maar dat deze vaak wordt aangewakkerd door tegenstanders van immigratie die mensen uit andere landen, met een andere religie of van een ander ras willen uitsluiten. Hij zei dat zijn ervaring leert dat dialoog, respect en vreedzame coëxistentie – vooral tussen moslims en christenen – niet alleen mogelijk zijn, maar ook al plaatsvinden.[1] Wat is uw mening als bekeerlinge van de islam tot het katholicisme over de opmerkingen van paus Leo XIV?

Het is begrijpelijk dat de Heilige Vader tijdens zijn bezoek aan de moslimwereld geen kritiek op de islam wil uiten. De Kerk heeft immers al lang geleden de wapens neergelegd voor de islam. Leden van de kerkelijke hiërarchie zijn zich er terdege van bewust dat zelfs milde kritiek op de islam een storm kan veroorzaken – een les die pijnlijk werd onderstreept na de toespraak van paus Benedictus XVI in Regensburg in 2006, waarin hij een 14e-eeuwse Byzantijnse keizer citeerde die kritiek had op de islam en zei:

“Laat mij zien wat Mohammed aan nieuws heeft gebracht, en u zult alleen maar slechte en onmenselijke dingen vinden, zoals zijn bevel om het geloof dat hij predikte met het zwaard te verspreiden.”

De toespraak in Regensburg leidde tot een van de sterkste wereldwijde reacties op een moderne pauselijke toespraak, waardoor het Vaticaan zijn spijt betuigde dat moslims zich beledigd voelden. Paus Benedictus zei later dat hij “diep bedroefd” was over de reacties en benadrukte dat de geciteerde middeleeuwse tekst niet zijn mening weerspiegelde en dat de toespraak bedoeld was om een respectvolle, oprechte dialoog aan te moedigen.

Ja, maar in de hele islamitische wereld braken rellen uit; kruisen werden verbrand, kerken gingen in vlammen op en er vloeide bloed op plaatsen waar de woorden van de paus nooit waren gehoord. Een bejaarde non werd vermoord in Somalië. Wat volgde was veelzeggend: in plaats van zijn opmerkingen te verdedigen, zei Benedictus, zoals u opmerkt, dat hij “diep bedroefd” was dat hij de gevoelens van moslims had gekwetst, en binnen enkele maanden bad hij in de Blauwe Moskee in Istanboel. De boodschap, zelfs van die heilige paus, was onmiskenbaar: de Kerk had niet de moed om de islam te confronteren.

De opvolger van Benedictus nam hier nota van. Paus Franciscus sprak zich niet uit tegen de doodstraf voor christenen die de islam verlaten om het christendom te omarmen in Iran, of tegen de blasfemiewetten in Pakistan. In plaats daarvan offerde hij de vervolgden op het altaar van de interreligieuze dialoog. Maar dit alles verandert niets aan de onderliggende realiteit van de christelijke vervolging. Het valt niet te ontkennen dat christenen actief worden vervolgd in naam van de islamitische sharia – hoewel vermoedelijk niet alle moslims dit steunen. Maar het feit dat men het er niet mee eens is, neemt de realiteit niet weg, noch geeft het iemand het recht om de vervolging te ontkennen of te herinterpreteren als iets deugdzaams.

Wanneer bekering van de islam tot het christendom wordt bestraft met gevangenisstraf, geseling of executie, worden we geconfronteerd met een ernstige en volstrekt onaanvaardbare schending van het mensenrecht op religieuze zelfbeschikking. Het is ook een directe aanval op het vreedzaam samenleven van religies – een aanval die moslims zelf nauwelijks zouden tolereren als de rollen omgedraaid waren en bekeerlingen tot de islam in het Westen gevangen zouden worden gezet, gegeseld of gedood.

En dan zijn er nog de parallelle overtredingen: blasfemiewetten, verkrachting zonder straf, de juridische ongelijkheid tussen een moslimman en een moslimvrouw, enzovoort.

Welke koers moet de katholieke Kerk varen, met name in westerse landen?

Als islamisten volharden in het promoten en afdwingen van de gewelddadige voorschriften van de sharia, is het niet alleen gepast maar ook noodzakelijk om hen openlijk te bestrijden, hun toegang tot het Westen te verhinderen en hen indien nodig terug te sturen. Als dat niet gebeurt, maakt men zich medeplichtig aan islamistisch geweld, geweld dat gericht is tegen christenen, joden, atheïsten en andere niet-moslims. Door die medeplichtigheid wordt men niet alleen een tegenstander van het christelijk geloof, maar ook van de fundamentele mensenrechten.

Een naïef beleid van het zonder onderscheid toelaten van moslims in het Westen, terwijl men een oogje dichtknijpt voor gewelddadig islamisme, is simpelweg onverdedigbaar. Een publieke correctie van deze misplaatste houding is dringend nodig, en die moet komen van de katholieke Kerk, die door Jezus Christus is opgericht om een licht voor de volkeren te zijn.

Natuurlijk zijn er moslimslachtoffers van de sharia, individuen die door het verdedigen van de mensenrechten van andere geloofsovertuigingen of door openlijk te spreken over misbruik van de sharia, echt gevaar lopen door islamitische vervolging. Deze mensen verdienen inderdaad asiel in het Westen, vooral als ze elders in de islamitische wereld opnieuw vervolging riskeren – hoewel het paradoxaal genoeg vaak juist deze mensen zijn die het minst kans maken om toegang te krijgen.

Toch is de bewering dat alle islamitische landen zo onverdraagzaam zijn dat geen enkele moslim redelijkerwijs naar een van deze landen kan worden teruggestuurd, een belediging van grote omvang voor de islamitische wereld en kan deze niet worden aanvaard. Artikel 12 van de Verklaring inzake de mensenrechten in de islam – die unaniem is goedgekeurd door alle 57 lidstaten van de OIC (Organisatie voor Islamitische Samenwerking) – garandeert moslims immers het recht op asiel in de hele islamitische wereld.

De last van verandering ligt niet in de eerste plaats bij de christelijke wereld, die niet verplicht is om te “leren” islamitisch geweld te accepteren. De verantwoordelijkheid ligt bij de islamitische wereld, die dergelijk geweld moet aanpakken en uitroeien.

De reizen van de paus naar de islamitische wereld om te pleiten voor vreedzame coëxistentie kunnen inderdaad een waardig streven zijn, ook al wordt diplomatieke voorzichtigheid verkozen boven directe confrontatie. Maar suggereren dat de christelijke wereld misstanden moet accepteren of negeren – zoals paus Leo lijkt te hebben gedaan tijdens zijn persconferentie aan boord van het vliegtuig – zodat islamitische schendingen van de mensenrechten of gewelddadige acties onbestraft blijven, is iets heel anders. Die benadering verraadt niet alleen de slachtoffers en speelt de ontkenners in de kaart, maar staat ook haaks op de Bijbel, die in Maleachi 3 waarschuwt: “Wee degenen die het kwade goed noemen en het goede kwaad.”

Paus Benedictus XVI zei in 2007 de beroemde woorden dat het Westen lijdt aan een “pathologische zelfhaat”, dat Europa niet langer in staat is om te zien wat “groots en puur” is aan zijn eigen cultuur, en dat het niet zal overleven zonder zijn eigen “erfgoed van het heilige” te omarmen. [2] Is het, gezien de groeiende invloed van de islam, niet noodzakelijk dat de Kerk moedig en onwankelbaar haar eigen geloof, leer en liturgische erfgoed opeist?

Als de religie die Europa heeft voortgebracht geen rol mag spelen in het vormgeven van haar toekomst, zal de islam onvermijdelijk het ontstane vacuüm opvullen. De zoektocht naar betekenis is tijdloos, maar wat nieuw is, is ons gebrek aan moed om de waarheid te verkondigen – de waarheid over ons eigen geloof, de waarheid over onze geschiedenis en de waarheid over de islam.

Toch heeft de Heilige Stoel universele broederschap en interreligieuze dialoog omarmd, vooral onder paus Franciscus, die in 2019 het Abu Dhabi-document ondertekende met grootimam Ahmed al-Tayeb. Het document, met de officiële titel A Document on Human Fraternity for World Peace and Living Together, leidde tot controverse door te stellen dat “het pluralisme en de diversiteit van religies”, net als kleur, geslacht, ras en taal, “door God in Zijn wijsheid zijn gewild”. Hoe komt deze uitspraak op u over als bekeerlinge van de islam tot het katholicisme?

Als de diversiteit van alle religies door God is gewild, wat heeft bekering dan voor zin?

Wanneer islamitische moordenaars tegen westerse landen zeggen: “We zijn allemaal mensen en jullie moeten ons accepteren”, terwijl ze doorgaan met het vermoorden of aanzetten tot het vermoorden van mensen die de islam verlaten, is dat gewoonweg bedrog. Ze eisen acceptatie van anderen, terwijl ze die zelf niet verlenen en ook niet van plan zijn dat te doen.

In dit opzicht heeft de grootimam van Al-Azhar paus Franciscus misleid door aan te dringen op uitgebreide rechten voor moslims, terwijl hij christenen bewust basisrechten onthoudt.

De Bijbel zegt in Jeremia 6:14 en 8:11: “Zij zeggen: ‘Vrede, vrede’, terwijl er geen vrede is.” Als de plaatsbekleder van Christus zich niet uitspreekt tegen de vervolging van christenen, wie kan dat dan nog wel?

Bovendien, welke betekenis kan een document over “wereldvrede en samenleven” hebben als het voorbijgaat aan de islamitische doodstraf voor afvalligheid en de vervolging van christenen? Een document dat de vervolgden niet beschermt, is in feite zinloos.

Als de paus nu van koers zou veranderen, zou hij dan niet het risico lopen een soort heilige oorlog uit te lokken, d.w.z. een reactie die veel heviger is dan die welke volgde op de toespraak in Regensburg?

We zijn al getuige van een oorlog tegen het christendom in de vorm van wijdverbreide vervolging van christenen. Tegelijkertijd ontstaat er een breder conflict tegen het Westen door de geleidelijke opmars van de sharia, die traditioneel christelijke samenlevingen binnendringt onder druk om onbeperkte islamisering te accepteren – zowel door massale migratie als door de steeds bredere toepassing van op de sharia gebaseerde normen – vaak zonder voldoende aandacht voor legitieme veiligheidskwesties. Dit is een ernstig onrecht jegens het christendom. Bovendien, als de christelijke wereld verzwakt raakt omdat haar veiligheid niet langer wordt beschermd, wie zal dan in staat zijn om vervolgde christenen in de islamitische wereld te verdedigen?

Uw nieuwe boek, The Price of Love, is naar alle bisschoppen in de Verenigde Staten gestuurd. Waarom was dit belangrijk voor u?

De stilte van bisschoppen in westerse landen is oorverdovend. Ik heb jaren geleden contact opgenomen met de Duitse bisschoppen met een duidelijk verzoek: willen jullie een ontmoeting met vervolgde christenen? Niet in Afghanistan of Nigeria, maar in de bisdommen die deze bisschoppen hadden gezworen te leiden. Niet één was daartoe bereid. Twee van hen schreven tenminste een vriendelijke brief terug. Je wil niet geloven dat bisschoppen opzettelijk tegen het christendom werken en bewust bijdragen aan de vernietiging ervan. Men hoopt eerder dat ze onvoldoende geïnformeerd zijn en dat hun goede bedoelingen worden uitgebuit. Het is mijn bedoeling om hen, met de hulp van Gods genade, te helpen begrijpen wat er werkelijk gebeurt in de strijd tegen het christendom, en hoe noodzakelijk en urgent het is dat zij het geloof verdedigen.

Uw liefdadigheidsinstelling, Sabatina—Friends of the Passion, helpt vrouwen zoals u die zijn gevlucht voor gedwongen huwelijken, maar u helpt ook christelijke slaven in Pakistan en vervolgde christenen in Nigeria. Kunt u mij enkele van de meest dramatische gevallen noemen?

In Pakistan werd een christelijke vrouw die zwanger was levend verbrand met de baby in haar buik, nadat ze was beschuldigd van godslastering. Al haar andere kinderen werden wees omdat ook hun vader levend werd verbrand.

In andere gevallen worden kleine christelijke meisjes ontvoerd en gedwongen zich tot de islam te bekeren. Ik ken een geval waarin de ouders vochten om hun dochtertje terug te krijgen. Ze stapten naar de rechter om gerechtigheid te zoeken, maar de staatsrechtbanken verklaarden – onder verwijzing naar de islamitische sharia – dat de gewelddadige ontvoering, gevangenneming en eindeloze brute verkrachting van het minderjarige christelijke meisje, en de voortzetting daarvan, legaal waren. Dit onthult een diepgaande mate van racisme, seksisme en immoraliteit, en stelt al diegenen, die beweren de mensenrechten te verdedigen, maar dergelijke op de sharia gebaseerde uitspraken niet aanvechten, als hypocrieten te kijk.

En hoe ziet u de vervolging die momenteel in Nigeria plaatsvindt?

In Nigeria zijn er geen “interreligieuze conflicten”, zoals sommige media ten onrechte beweren, maar eerder een uiterst brute vervolging van christenen, waarbij tienduizenden mensen consequent worden vermoord. Alles bij elkaar moeten er bijna 100.000 slachtoffers zijn.

Dit is een vervolging van christenen, aangezien deze begon met de invoering van de sharia in de noordelijke deelstaten – in strijd met de grondwet – en wordt uitgevoerd met de steun van islamitische milities, die vooral gerichte aanvallen uitvoeren op kerken, pastoors en priesters.

Als de dood van 8.000 moslimmannen in Bosnië officieel door het Internationaal Strafhof (ICC) in Den Haag als genocide wordt erkend – met als gevolg dat het staatshoofd en de militaire leider worden gezocht, gearresteerd en veroordeeld tot levenslange gevangenisstraf – terwijl de moord op 100.000 zwarte christenen niet als genocide wordt erkend, niet voor het ICC wordt gebracht en de daders niet worden opgezocht of gearresteerd, dan is het niet verwonderlijk dat zwarte christenen dit racisme noemen. In het ergste geval is het een vorm van racisme waaraan de kerken medeplichtig zijn, zolang zij namens de slachtoffers zwijgen.

Katholieke bisschoppen in Nigeria hebben hun volk moedig verdedigd door zich uit te spreken, maar al te vaak vallen hun woorden op dovemansoren en worden ze met passiviteit en onverschilligheid beantwoord. Zou de Heilige Stoel – en de paus – evenveel aandacht besteden aan onze vervolgde broeders en zusters als zij het afgelopen decennium heeft gedaan aan klimaatverandering?

Welke boodschap hopen vervolgde christenen volgens u van paus Leo XIV te horen?

Vandaag de dag worden meer dan 200 miljoen christenen vervolgd – een situatie die erger is dan tijdens het bewind van Nero. Stel je voor dat de apostel Petrus zich zou uitspreken over wereldwijde conflicten, maar zou zwijgen over het lijden van degenen die lijden voor Jezus, of over de dagelijkse opkomst van de radicale islam die het leven kost aan onze broeders en zusters. Toen de Heilige Vader zich in zijn eerste toespraak tot de wereld concentreerde op Gaza en Oekraïne, maar geen melding maakte van vervolgde christenen, was ik diep teleurgesteld.

De woorden van de Heilige Vader vinden misschien weerklank bij christenen in het Westen, die in relatief comfort leven en nooit voor hun geloof hebben hoeven opkomen, of openlijk bezwaar hebben gemaakt tegen het vermoorden van Christus in Afrika of het gevangenzetten van Christus in Pakistan (Matteüs 25:36). Maar voor degenen onder ons die alles voor Christus hebben opgegeven, die ons huis, onze familie en ons land hebben verloren en ter dood zijn veroordeeld, voelen gesprekken over “synodaliteit” en soortgelijke discussies als niet meer dan geruis op de achtergrond.

Ik dank de Heilige Vader voor het noemen van vervolgde christenen in zijn Angelus vandaag. Maar de paus kan en moet veel meer doen voor onze vervolgde broeders en zusters in Christus. Zij bestaan, en hun lijden schreeuwt tot de hemel, als een echo van de wonden van Christus zelf. Ik roep de Heilige Vader op om vanuit de Sint-Pietersbasiliek krachtig te verkondigen dat hun pijn van groot belang is voor de Kerk; om priesters aan te sporen om na elke heilige mis niet alleen het gebed tot de aartsengel Michaël te reciteren, maar ook een vurig gebed voor de vervolgden op te zeggen; en om bisschoppen wereldwijd op te dragen hun benarde situatie te erkennen en dringende hulp te organiseren. In de interreligieuze dialoog moet hij met broederlijke moed aandringen op ware gerechtigheid: dezelfde vrijheden die moslims genieten in christelijke landen moeten ook worden gegarandeerd aan christenen in moslimlanden.

Dit is een heilige plicht.

Bestel Sabatina James’ nieuwe memoires, The Price of Love, hier.

[1] “Alle gesprekken die ik tijdens mijn verblijf in Turkije en Libanon heb gevoerd, ook met veel moslims, waren juist gericht op het onderwerp vrede en respect voor mensen van verschillende religies. Ik weet dat dit in werkelijkheid niet altijd het geval is geweest. Ik weet dat er in Europa vaak angst heerst, maar die wordt vaak gegenereerd door mensen die tegen immigratie zijn en mensen uit andere landen, met een andere religie of een ander ras buiten de deur willen houden. In die zin zou ik zeggen dat we allemaal moeten samenwerken. Een van de waarden van deze reis is juist om de aandacht van de wereld te vestigen op de mogelijkheid dat dialoog en vriendschap tussen moslims en christenen mogelijk is. Ik denk dat een van de grote lessen die Libanon de wereld kan leren, juist is dat het een land is waar zowel de islam als het christendom aanwezig zijn en worden gerespecteerd, en dat het mogelijk is om samen te leven en vrienden te zijn. Verhalen, getuigenissen, getuigen die we zelfs in de afgelopen twee dagen hebben gehoord, van mensen die elkaar helpen – christenen met moslims, die bijvoorbeeld allebei hun dorpen verwoest zagen worden – die zeggen dat we samen kunnen komen en samen kunnen werken. Ik denk dat dat lessen zijn die ook belangrijk zouden zijn als we ze in Europa of Noord-Amerika zouden horen, dat we misschien wat minder bang moeten zijn en moeten zoeken naar manieren om authentieke dialoog en respect te bevorderen.” Apostolische reis naar Turkije en Libanon: persconferentie tijdens de vlucht naar Rome, 2 december 2025.

[2] Benedictus XVI en Marcello Pera, Without Roots: The West, Relativism, Christianity, Islam, blz. 78 (Kindle).

Diane Montagna’s Substack is een door lezers ondersteunde publicatie. Om nieuwe berichten te ontvangen en haar werk te steunen, kunt u overwegen om een gratis of betaald abonnement te nemen. Of volg haar op X

Bron: https://www.gisreportsonline.com/r/christianity-europe/ dd 26 december 2025.

Vertaling: EWTN Lage Landen (HR)