Waarom miljoenen samendrommen rond paus Leo XIV en terugkeren naar de katholieke Kerk

22 november 2026 – Paus Leo XIV zwaait naar de menigte voordat hij de mis viert op de luchtmachtbasis Las Palmas in Lima, Peru, op jongstleden 16 november. tijdens zijn apostolische reis naar Zuid-Amerika. (Foto: Simone Risoluti / Vatican Media)

 
 

EWTN News – Andrea Gagliarducci |

 

De terugkeer van Leo XIV in Peru, het derde en laatste land van zijn Zuid-Amerikaanse rondreis van 6 tot 16 november, was buitengewoon.

Kort na Leo’s aankomst in het land waar hij bijna twee decennia had gediend, stonden 3 miljoen mensen langs de straten om de pausmobiel voorbij te zien rijden — en de menigte bleef maar komen.

Ook in Argentinië bedroeg het aantal aanwezigen bij een mis 2,5 miljoen. Uruguay noteerde bescheidener cijfers, maar de bevolking is daar veel kleiner, en de gebedswake voor jongeren trok 100.000 mensen, een opmerkelijke prestatie gezien de secularisatie van het land.

Als er één ding gezegd kan worden over alle internationale reizen van Leo XIV tot nu toe, dan is het wel dat de aanwezigheid van de paus een groot verlangen naar God aan het licht heeft gebracht. Ik zou dit omschrijven als een vorm van nostalgie, dat wil zeggen een verlangen van Gods volk om „naar huis terug te keren“, een verlangen dat zich manifesteert telkens wanneer de aanwezigheid van de paus daartoe aanleiding geeft.

In Parijs woonden op 26 september 800.000 mensen de mis bij op de Place de la Concorde, waar twee eeuwen geleden katholieken werden terechtgesteld. Eerder dit jaar verdrongen zich 1,2 miljoen mensen op de Plaza de Cibeles in Madrid.

Overal waar de paus is geweest, hebben de mensen gereageerd.

Ze reageerden natuurlijk omdat hij de paus is en zijn aanwezigheid noodzakelijk is voor het volk van God. De ontvangst in Argentinië was bijvoorbeeld zeer hartelijk. Al 39 jaar was er geen paus meer in Argentinië gezien, en zelfs Franciscus, zelf Argentijn, was nooit naar huis teruggekeerd.

In een geseculariseerde wereld waarin God in de geschiedenis naar de achtergrond lijkt te zijn verdrongen, lijkt het besef dat de mens God nodig heeft met grote kracht terug te keren, op manieren die nog niet volledig worden begrepen.

Frankrijk weet dit maar al te goed: daar neemt het aantal volwassenendoopselen tijdens de paaswake al minstens vijf jaar gestaag toe. Dit jaar werden meer dan 21.386 volwassenen en jongeren gedoopt, een stijging van 28% ten opzichte van het voorgaande jaar en een cijfer dat in tien jaar tijd meer dan verdrievoudigd is (in 2015 waren er jaarlijks minder dan 4.000 doopselen).

Deze terugkeer naar God is zo ongelooflijk en mysterieus dat de regio van het aartsbisdom Parijs, Île-de-France, een grote bijeenkomst heeft belegd om beter inzicht te krijgen in de reden voor deze bekeringen.

De „paasgolf“ van 2026 strekte zich uit tot Azië, waar Singapore meer dan 1.250 volwassen catechumenen telde en Hongkong meer dan 2.500 doopselen registreerde.

Maar ook in andere westerse landen, waaronder de Verenigde Staten, is het aantal volwassenen dat tot de Kerk toetreedt exponentieel gestegen. De Register voerde een analyse uit en constateerde een sterke groei in diverse bisdommen en regio’s. Ook in België, Nederland, Zwitserland, Ierland, Australië en het Verenigd Koninkrijk neemt het aantal volwassenendoopselen toe.

Kortom, de wereld zoekt het geloof, en dit is iets waar de paus zorgvuldig rekening mee moet houden.

De boodschappen die Leo tijdens deze reis door Zuid-Amerika specifiek aan jongeren richtte, waren oprecht en bemoedigend. In Uruguay spoorde hij hen tijdens de wake met jongeren aan om „nooit bang te zijn voor de eeuwigheid“ en vroeg hij hen zich te richten op liefde en familie.

In Argentinië nodigde hij een miljoen jongeren uit om zich door Christus te laten veranderen.

In Peru gaf hij jongeren een missionaire opdracht en vroeg hij hen zorg te dragen voor mensen die moeilijke tijden doormaken.

De toekomst van apostolische reizen

Deze reis door Latijns-Amerika heeft in zekere zin een patroon voor pauselijke reizen vastgesteld.

Hoewel we nog moeten afwachten hoe de nieuwe koers van de Vaticaanse communicatie onder leiding van Montse Alvarado, voormalig hoofd van EWTN News, zal worden uitgevoerd, weten we wel hoe Leo zijn reizen organiseert.

Toespraken tot het corps diplomatique bestaan altijd uit drie delen: een deel over het bezochte land, een deel over mondiale uitdagingen en een conclusie die bedoeld is om een boodschap achter te laten.

In Uruguay, Argentinië en Peru deed de paus een beroep op de waardigheid van het leven, maar bovenal ging hij in op de politieke situatie, waarbij hij opriep tot beleid dat de burgers dient en benadrukte dat „de economie er is voor de mens, niet de mens voor de economie“.

Hij riep ook op tot waardigheid in het werk en eerbied voor de mensenrechten, en ging in op enkele van de veelvoorkomende uitdagingen waarmee de gemiddelde Latijns-Amerikaan te maken heeft.

De preken van de paus hebben altijd een missionaire opdracht. Zijn ontmoetingen met jongeren zijn altijd een oproep tot inzet.

Verdediging van het leven en het gezin, missie en dagelijkse inzet zijn de drie kernthema’s van Leo XIV.

Tijdens deze reis voegde de paus daar nog een dimensie aan toe: nabijheid.

De vreugde in zijn ogen toen hij in Peru aankwam, was voelbaar. Leo XIV is in de eerste plaats een missionaire paus. En hij is beslist een paus uit Amerika – sommigen zouden zeggen: meer Zuid-Amerikaans dan Amerikaans, en om precies te zijn: Peruaans.

Terwijl het Peruaanse volkslied klonk, zong Leo XIV mee uit het hoofd.

Lange tijd werd aangenomen dat het tijdperk van pauselijke reizen voorbij was – kon het de mensen nog iets schelen? Vandaag kunnen we zeggen dat dit niet het geval is; integendeel, er is een nieuwe lente aangebroken, nu het christendom bloeit in een turbulente wereld – en mensen stromen massaal toe naar het geloof en zijn vertegenwoordiger, de paus.

Uitdagingen in het verschiet

Nu wordt Leo XIV niet alleen geroepen om de missionaire opdracht voort te zetten, maar ook om deze in evenwicht te brengen met de behoeften van het bestuur.

Geconfronteerd met een wereld die naar God verlangt, staat de Kerk niettemin voor uitdagingen die de eenheid binnen de Kerk bedreigen.

Zo ging Leo tijdens zijn persconferentie aan boord van het vliegtuig aan het einde van zijn reis in op vragen over gehuwde priesters, evenals over Traditionis Custodes en de Latijnse mis. Een van de prioriteiten van zijn pontificaat, zo benadrukte hij, is het bevorderen van “eenheid en gemeenschap onder ons als leden van de Kerk”.

Tegelijkertijd ontmoette de paus tijdens deze reis slachtoffers van misbruik, en dat was een belangrijk gebaar. In Argentinië, Uruguay en Peru is het aanpakken van misbruik door geestelijken moeilijk gebleken, en het verlies aan geloofwaardigheid van de Kerk is enorm geweest. Toch blijven mensen de paus opzoeken; mensen blijven de Kerk opzoeken.

Nu is het moment om de vruchten te plukken, temidden van dit verlangen naar God dat de wereld lijkt te ervaren.

Het besturen van de Kerk is belangrijk: benoemingen zullen nodig zijn en de generatiewisseling moet zorgvuldig worden begeleid, maar het middelpunt van alles kan alleen maar evangelisatie zijn, zoals Leo ons tijdens zijn zojuist afgesloten pauselijke reis in herinnering bracht.

Zoals Leo de gelovigen aanspoorde tijdens zijn mis op 13 november in Chiclayo: „De wereld wacht op ons en de missie is nog maar net begonnen.”

 
 

Andrea Gagliarducci Andrea Gagliarducci is een Italiaanse journalist voor EWTN News en Vaticaan-analist voor ACI Stampa. Hij levert bijdragen aan de National Catholic Register.

Bron: https://www.ncregister.com/news/millions-flock-to-pope-leo-return-catholics dd 17 november 2026

Vertaling: EWTN Lage Landen (HR)



★ ★ ★ ★ ★
0,0 (0)

Beoordeel aub deze post.


Categorieën: ,

Dossier(s):

Volg EWTN.

Schrijf je in op onze nieuwsbrief!