7 februari 2026 – Zuster Lipy Gloria Rozario, van de religieuze orde Onze Lieve Vrouw van Smarten en counselingpsychologe, is oprichtster en directrice van de Healing Heart Counseling Unit in Dhaka, Bangladesh. Foto: Stephan Uttom Rozario
NCR-Stephan Uttom Rozario
‘Hoe bewust ben ik me van mijn naaste of zijn of haar mentale toestand, en wat kan ik doen om te helpen? … We moeten ook vanuit een spiritueel perspectief, op een holistische manier, aan onze mentale gezondheid werken.
Zuster Lipy Gloria Rozario staat in de frontlinie tegen de toenemende zelfmoordcrisis in Bangladesh en biedt sinds 2010 psychologische counselingdiensten aan in het overwegend islamitische land als oprichter en directeur van de Healing Heart Counseling Unit (HHCU).
Zuster Lipy Gloria werd geboren in 1971, tijdens de onafhankelijkheidsoorlog van Bangladesh met Pakistan. Ze trad toe tot de zusters van Onze-Lieve-Vrouw van Smarten in Italië en legde in 2001 haar definitieve geloften af. Ze heeft een bachelordiploma van de Libera Università Maria Santissima Assunta in Rome en een dubbele master in spiritualiteit en counseling van de Santa Clara University in Californië. Ze is de eerste persoon in haar land met een doctoraat in counseling, dat ze behaalde aan de Dhaka University in Bangladesh, en is momenteel adjunct-faculteitslid van de afdeling Onderwijs- en Counselingpsychologie van de Dhaka University.
Zuster Lipy Gloria geeft bij HHCU trainingen op het gebied van professionele counseling aan ngo’s en religieuze organisaties. Ze is gespecialiseerd in het vergroten van het bewustzijn in het land via sociale media en seminars op scholen, in de overtuiging dat zelfmoord kan worden voorkomen door ondersteuning op het gebied van geestelijke gezondheid.
De religieuze zuster, die geen familie is van Register-correspondent Stephan Uttom Rozario, sprak onlangs met de Register over zelfmoordpreventie en de oproep van paus Leo om te bidden voor mensen die in duisternis en wanhoop leven.
Wat is de betekenis van de recente oproep van paus Leo om te bidden voor de preventie van zelfmoord?
In november herdenken we de doden en denken we na over onze dood, zodat we het juiste pad kunnen bewandelen, het pad dat Jezus ons heeft gewezen. Hoe bewust ben ik mij bijvoorbeeld van mijn naaste of zijn of haar mentale toestand, en wat kan ik doen om te helpen?
Het is onze verantwoordelijkheid om te kijken hoe het met onze naasten gaat en te weten wat ze doen. Mensen plegen zelfmoord als ze geen andere opties hebben. We moeten met hen praten en proberen hen het juiste pad te wijzen. Het is belangrijk dat we vriendelijk zijn voor elkaar en anderen vergeven.
Hoe is de situatie rond zelfmoord in Bangladesh?
Er is geen nieuw onderzoek naar zelfmoord in Bangladesh. Ik heb echter uit de krant vernomen dat er in Bangladesh elke dag 54 mensen zelfmoord plegen. Onlangs werden er in oktober 62 zelfmoorden gemeld in de stad Gazipur, vlakbij de hoofdstad Dhaka. Maar het aantal zelfmoorden in het hele district is onbekend. De politie zegt dat de meeste van deze 62 zelfmoorden zijn gepleegd als gevolg van familieconflicten en financiële problemen. Terwijl het aantal zelfmoorden wereldwijd daalt, stijgt het in Bangladesh.
Wat zijn de belangrijkste motieven voor zelfmoord?
Het aantal zelfmoorden onder universiteitsstudenten is erg hoog. Ze hebben niet de financiële middelen die nodig zijn voor hun studie of weten niet wat ze na hun studie gaan doen, waardoor ze depressief worden en zelfmoord plegen. Ze plegen ook vaak zelfmoord vanwege hun liefdesleven en relaties, vooral vanwege relatiebreuken.
Veel mensen hebben financiële en gezinsproblemen, die tot depressies leiden, en kiezen voor zelfmoord. Ze zien het nut niet in van een leven vol lijden. Een van mijn cliënten zei bijvoorbeeld: “Ik zie geen enkele reden om te blijven leven.” Dit is alarmerend voor ons.
We hebben absoluut onderzoek nodig, want zonder onderzoek kunnen we geen echt beeld krijgen. Dan zullen mensen begrip krijgen voor mensen met zelfmoordneigingen en met hen praten, hun familie informeren, hen bijstaan of hen naar een behandeling brengen.
Komt zelfmoord veel voor in de christelijke gemeenschap?
Ja, ik heb in mijn omgeving veel gevallen gezien, ondanks de vele religieuze vorming. We moeten ons meer bewust zijn van de drie aspecten van lichaam, geest en spiritualiteit en daarover praten. Het is niet mogelijk om de geest en het lichaam buiten beschouwing te laten. We moeten ook vanuit een spiritueel perspectief, op een holistische manier, aan onze geestelijke gezondheid werken. Onze Kerk moet dit aspect van geestelijke gezondheid in onze discussies opnemen. We hebben meer diepgaand werk nodig en moeten leren van getrainde mensen.
Waarom raakte u geïnteresseerd in dit counselingwerk?
Ik zag mensen die het slachtoffer waren van zowel geestelijk als lichamelijk misbruik. Ik dacht na over hoe ik mensen hieruit kon redden en zag dat een studie psychologie de oplossing zou kunnen zijn.
Het evangelie van Marcus sprak mij het meest aan omdat het over veel wonderbaarlijke werken sprak, zoals het genezen van zieken. Ik ben geen arts, maar ik ben geïnteresseerd in hoe je zieken kunt genezen.
Wat voor werk doe je nu?
Vanaf het begin heb ik gemerkt dat er een tekort is aan geschoolde arbeidskrachten op het gebied van counseling. Daarom organiseren we trainingen in ons centrum. Mensen met een diploma psychologie van verschillende universiteiten komen hier om praktijkervaring op te doen. Mensen die van plan zijn om in de geestelijke gezondheidszorg te gaan werken, komen hier om een opleiding te volgen.
Sommige trainingen staan open voor iedereen, en worden bijgewoond door leraren, NGO-medewerkers en anderen. Training is mijn belangrijkste focus. In plaats van veel tijd te besteden aan het genezen van één patiënt tegelijk, is het effectiever om anderen op te leiden die veel patiënten kunnen genezen. Ik werk ook twee dagen per week rechtstreeks met cliënten.
Welke initiatieven kunnen op overheids- of particulier niveau worden genomen om zelfmoord te voorkomen?
De regering van Bangladesh heeft geen initiatieven genomen en heeft geen budget voor geestelijke gezondheidszorg. Daarom werken mensen hieraan in een particuliere setting.
Het werk dat we doen wordt door geen enkele overheidsinstantie erkend en we hebben geen vergunning. Het is duidelijk hoe achtergebleven we zijn omdat we het onderwerp geestelijke gezondheidszorg zo verwaarlozen. Net zoals artsen en verpleegkundigen een vergunning hebben, moeten ook mensen die in de geestelijke gezondheidszorg werken een vergunning hebben. Als we dat aan de overheid voorleggen, blijft die stil.
Hoe zorg je voor een cliënt die suïcidaal is?
Je moet goed naar de persoon luisteren. Tegelijkertijd moet je begrijpen of achterhalen waarom ze zelfmoord willen plegen. Hun gevoelens zijn gerechtvaardigd.
We ondertekenen een overeenkomst met hen, een formulier waarin staat dat alles wat ze zeggen vertrouwelijk is. Alleen als ze suïcidale neigingen hebben, bespreken we dit met hun familie. Vervolgens maken we de familie bewust van hoe ze hen veilig kunnen houden.
Hoeveel bewustzijn is er over zelfmoord en geestelijke gezondheid in onze katholieke samenleving?
Ik heb onlangs met een pastoor gesproken over de mogelijkheid om na de mis op zondag met iedereen over geestelijke gezondheid te praten. Hij toonde niet veel interesse. Ik denk dat we bewustmakingswerk moeten doen. Want we moeten onze naasten liefhebben zoals we zijn. Maar als we zelf niet goed zijn, hoe kunnen we dan anderen liefhebben? Daarom moeten we deze kwesties in onze Kerk ter discussie stellen.
We zien het tegenovergestelde, bijvoorbeeld wanneer we op school over zelfmoord willen praten. De leraren zeggen dat als we over zelfmoord praten, de leerlingen daar meer toe geneigd zullen zijn. Onze gedachten komen niet overeen met die van deze leraren. Er zit hier een grote fout in onze mentaliteit.
Hoe kunnen we een einde maken aan zelfmoord?
Ik ken ongeveer 25 tot 30 priesters en religieuze zusters die in het buitenland psychologie hebben gestudeerd. Maar ik weet niet waarom ze niet met mensen werken of waarom ze hun opleiding voor zichzelf hebben gehouden. We moeten samen naar voren komen. Dit initiatief moet op kerkelijk niveau beginnen.
De gezondheidscommissie van de Katholieke Bisschoppenconferentie van Bangladesh zou hierin moeten worden betrokken. Maar ook zij hebben het niet aanvaard. Er is hier een probleem, een gebrek aan kennis. Dit gecoördineerde initiatief moet van bovenaf komen. Ik doe mijn best, maar zij moeten het initiatief nemen.
Zelfmoord is in strijd met de waardigheid van het leven, zoals de Catechismus van de Katholieke Kerk uitlegt, maar hulp en hoop zijn beschikbaar. Als u of iemand die u kent onmiddellijk hulp nodig heeft, bel of sms dan 988; katholieke hulpbronnen zijn hierte vinden.
Noot van de redactie: Dit interview is ingekort en aangepast voor de duidelijkheid. Stephan Uttom Rozario is journalist en fotograaf en woont in Dhaka, Bangladesh.
Bron: https://www.ncregister.com/interview/this-religious-sister-confronts-suicide-in-bangladesh dd 17 januari 2026
Vertaling: EWTN Lage Landen (HR)
Gerelateerd
