Katholieke stelletjes die naar de kerk gaan blijken het gelukkigst te zijn, blijkt uit rapport

29 september 2026 – Foto : EWTN Pool |

EWTN News |

Te midden van een eenzaamheidsepidemie toont recent onderzoek aan dat geloof en familie “antidota tegen isolatie” zijn.

Een rapport gepubliceerd door het Institute for Family Studies op 25 september vond dat kerkgaande katholieke stellen gelukkiger zijn dan andere stellen. Sterker nog, het geluk was meer dan verdubbeld onder echtgenoten die de kerk bezoeken vergeleken met hun leeftijdsgenoten.

Een van de meest opmerkelijke bevindingen van het rapport is dat ondanks culturele uitdagingen voor het geloof en een daling in het aantal huwelijken, mensen die consequent de kerk bezoeken hogere niveaus van geluk rapporteren en hun huwelijken sterk zijn.

Het rapport baseerde zich op gegevens van de General Social Survey (GSS), CARA, YouGov, Pew Research en andere bronnen.

Medeauteur van het rapport Brad Wilcox, senior fellow en directeur van de Get Married Initiative bij het Institute for Family Studies, merkte op dat “kerkgaande katholieken en protestanten vaker trouwen, meer kinderen krijgen en minder vaak scheiden dan hun seculiere leeftijdsgenoten.”

“Het goede nieuws in het rapport is dat de gelukkigste en seksueel meest tevreden echtgenoten en echtgenotes kerkgaande katholieken zijn,” vertelde Wilcox aan EWTN News. “Bijvoorbeeld, 79% van de kerkgaande katholieken en 74% van de kerkgaande protestanten zijn zeer gelukkig getrouwd, vergeleken met 66% van de niet-religieuze echtgenoten en echtgenotes.”

“Onder kerkbezoekers rapporteert 55% van de katholieken en 45% van de protestanten tevreden te zijn met hun seksleven (d.w.z. hun seksleven beoordelen als ‘uitstekend’ of ‘zeer goed’), vergeleken met slechts 45% van nominale katholieken, 35% van nominale protestanten en 40% van niet-gelovigen,” zei Wilcox.

Ook zijn kerkbezoekers 39% vaker getrouwd dan hun leeftijdsgenoten, vond het rapport.

“Mannen en vrouwen die verbonden zijn aan de instituties van geloof en huwelijk zijn vandaag meer dan tweemaal zo vaak zeer gelukkig vergeleken met hun leeftijdsgenoten die dat niet zijn,” aldus het rapport, geschreven door Wilcox samen met Grant Bailey, Richard Dell’Isola en Jane Lankes Smith.

“Er is een ‘geloof-familie paradox’ waarbij de rol van geloof, huwelijk en gezinsleven sinds de jaren ’70 is gekrompen (met katholieke huwelijken die sinds 1970 met 74% zijn gedaald tot heden),” zei Wilcox. “Maar de gelovigen die blijven, hebben vaker sterke, stabiele gezinnen.”

Geloof in de leer van de Kerk maakt een verschil in huwelijksgeluk, zo concludeerde de studie.

“Stellen die de klassieke katholieke leer over de permanentie van het huwelijk en openheid voor het leven omarmen, zijn het meest waarschijnlijk gelukkig getrouwd en seksueel tevreden,” vervolgde Wilcox.

Het rapport vond dat kerkgaande stellen “aanzienlijk meer seks hebben en meer seksuele tevredenheid ervaren dan hun seculiere leeftijdsgenoten,” zo stond in het rapport.

“Katholieken en protestanten die geloven dat het huwelijk een permanente verbintenis is, zijn vaker seksueel tevreden dan hun tegenhangers die deze opvatting niet delen (60% versus 46% voor katholieken, met een kleiner verschil van 43% versus 40% onder protestanten),” zei Wilcox.

Gezien wat de gegevens lieten zien, riepen de auteurs van het rapport op tot meer aandacht voor geloof en familie.

“Het versterken van geloof en familie is daarom niet een kwestie van nostalgie, maar van noodzaak: het kan het verschil betekenen tussen een maatschappij die de fundamenten van persoonlijke en sociale welvaart onderhoudt en een die haar mensen laat afdrijven, alleen en ongelukkig,” aldus het rapport.

Maar het rapport wierp ook licht op problemen binnen kerkgaande stellen en gezinnen, zoals consumptie van pornografie en gebrek aan gemeenschappelijke ondersteuning voor grote gezinnen.

“Het is niet alleen maar goed nieuws,” zei Wilcox. “Mannen die worstelen met pornografie lopen meer kans problemen in hun huwelijk te krijgen.”

Kerkgaande echtgenoten bekijken nog steeds pornografie in vergelijkbare mate als hun seculiere tegenhangers (een kwart van de religieuze echtgenoten vergeleken met een derde van de niet-religieuze echtgenoten).

Daarnaast maakt een significante minderheid van katholieke echtgenoten zich zorgen dat hun huwelijk mogelijk niet zal standhouden.

Katholieke ouders van gezinnen met drie of meer kinderen rapporteerden minder geluk in hun huwelijk. Het rapport citeert een gebrek aan ondersteuning vanuit de gemeenschap als een belangrijke reden.

“Katholieke ouders van grote gezinnen (drie of meer kinderen) rapporteren lager huwelijksgeluk, deels omdat ze niet genoeg steun krijgen van hun lokale kerkgemeenschappen,” zei Wilcox. “Helaas meldt slechts 46% van de kerkgaande katholieke ouders dat ze zelfs ‘enige hulp’ van hun kerkelijke gemeenschap ontvangen.”

Het rapport, dat werd geïnitieerd door de katholieke groep FOCUS (Fellowship of Catholic University Students), vergeleek de gegevens ook met een groep van 1.219 respondenten die FOCUS-alumni zijn. Deze groep was waarschijnlijker getrouwd en gelukkig getrouwd dan andere katholieke stellen, terwijl ze ook minder seksueel tevreden waren dan andere katholieke stellen.

De auteurs bevelen in het rapport een actief geloofsleven, bewuste huwelijkse bezinning, gezinsondersteuning op parochieniveau en vorming in het huwelijk voor adolescenten en jongvolwassenen aan.

“In een tijdperk dat wordt gekenmerkt door ongekende digitale afleiding en eenzaamheid, is de waarde van geloof en familie krachtig en mogelijk groeiend,” besloot het rapport.

Noot Redactie EWTN Landen:

Als wetenschappelijke bron heeft The Devout Difference een duidelijke maatschappelijke en academische relevantie. De bevindingen sluiten grotendeels aan bij bestaand sociologisch onderzoek dat religieuze betrokkenheid associeert met hogere huwelijksstabiliteit en relationele tevredenheid.

Tegelijkertijd kent het rapport belangrijke beperkingen. Het betreft geen peer-reviewed publicatie, de analyses zijn voornamelijk correlatief van aard, de studie is gevoelig voor selectie-effecten en een deel van de uitkomsten is gebaseerd op subjectieve zelfrapportage.

Het rapport kan worden beschouwd als een serieuze en inhoudelijk relevante bijdrage aan het debat over religie en huwelijk, maar levert geen definitief bewijs voor de stelling dat religieuze betrokkenheid op zichzelf leidt tot betere huwelijken. De resultaten ondersteunen vooral de conclusie dat religieuze participatie en positieve huwelijksuitkomsten in de onderzochte populatie statistisch samenhangen.