Lees de homilie van Paus Leo XIV aan de katholieken in de Kathedraal van de Onbevlekte Ontvangenis in Monaco.

28 maart 2026 – Foto: PLS Monaco Pool/Getty Images |

ACI Prensa – EWTN News

Het volgende is een homilie gegeven aan de gelovigen door paus Leo XIV in de kathedraal van de Onbevlekte Ontvangenis in Monte Carlo, Monaco, op zaterdag 28 maart 2026.

Beste broeders en zusters:

Voor God en in de aanwezigheid van God hebben wij een raadsman: Jezus Christus, de rechtvaardige (vgl. 1 Joh 2,1-2). Met deze woorden helpt de apostel Johannes ons het mysterie van de zaligheid te begrijpen. In onze kwetsbaarheid, gedragen door het gewicht van de zonde dat onze menselijkheid markeert, niet in staat met onze eigen krachten de volheid van het leven en het geluk te omarmen, zijn wij bereikt door God zelf door zijn Zoon Jezus Christus. Hij — zegt de apostel — heeft als verzoenend slachtoffer het kwaad van de mens en de wereld op zich genomen, heeft het met ons en voor ons gedragen, is eraan voorbij gegaan door het te transformeren en ons voor altijd te bevrijden.

Christus is het dynamische centrum, het hart van ons geloof, en vanuit deze centraliteit wil ik u toe spreken, terwijl ik Zijn Hoogheid Prins Albert, Zijne Excellentie Monseigneur Dominique-Marie David, de aanwezige priesters en religieuzen hartelijk groet en aan u allen de vreugde uitdruk om hier te zijn en uw kerkelijke weg te delen.

Christus beschouwen als “raadsman”, in verwijzing naar de lezing die wij hebben gehoord, wil ik u enkele overwegingen aanbieden.

De eerste betreft de gave van de gemeenschap. Jezus Christus, de rechtvaardige, die voor de mensheid bij de Vader pleit, maakt ons met Hem en onderling weer één. Hij komt niet om een veroordelend oordeel te vellen, maar om aan allen zijn barmhartigheid aan te bieden die zuivert, geneest, transformeert en ons deel doet uitmaken van de enige familie van God. Zijn medelijdende en barmhartige bemiddelaar maakt hem een “raadsman” ter verdediging van de armen en zondaars, zeker niet om het kwaad te ondersteunen, maar om hen te bevrijden van onderdrukking en slavernij en hen kinderen van God en broeders onder elkaar te maken.

Het is geen toeval dat de gebaren die Jezus verricht niet beperkt blijven tot de lichamelijke of geestelijke genezing van de persoon, maar ook een belangrijke sociale en politieke dimensie omvatten; de genezen persoon wordt met al zijn waardigheid heringevoegd in de menselijke en religieuze gemeenschap waarvan hij vaak juist vanwege zijn toestand van ziekte of zonde was uitgesloten.

Deze gemeenschap is het bij uitstek kenmerk van de Kerk, geroepen in de wereld een afspiegeling te zijn van Gods liefde die geen vooroordeel kent (vgl. Hand 10,34). In dit opzicht wil ik zeggen dat de Kerk, hier in het Vorstendom Monaco, een grote rijkdom heeft: een plaats zijn, een werkelijkheid waarin iedereen welkom en gastvrijheid vindt, in die sociale en culturele mengeling die een typisch kenmerk van u is.

Het Vorstendom Monaco is immers een kleine staat die echter op verscheiden wijze bewoond wordt door Monegasken, Fransen, Italianen en mensen van vele andere nationaliteiten. Een kleine kosmopolitische staat, waarin de verscheidenheid aan oorsprong tevens gepaard gaat met andere sociaaleconomische verschillen. In de Kerk worden zulke verschillen nooit aanleiding tot verdeeldheid in sociale klassen; integendeel, allen worden als personen en kinderen van God verwelkomd, en allen ontvangen zij een gave van genade die gemeenschap, broederschap en wederzijdse liefde aandrijft.

Dit is de gave die van Christus komt, onze raadsman voor de Vader. Wij zijn immers allen in Hem gedoopt en om die reden zegt Paulus: “Er is niet langer Jood of Griek, slaaf of vrij, man of vrouw, want u allen bent één in Christus Jezus” (Gal 3,28).

Ik meen echter dat het noodzakelijk is een tweede aspect te onderstrepen: de verkondiging van het Evangelie ter verdediging van de mens. In de hoop dat iedereen het goede nieuws van de liefde van de Vader zal aanvaarden, stelt Jezus zich als een “raadsman” vooral op ter verdediging van hen die door God verlaten worden geacht en als vergeten en gemarginaliseerd worden beoordeeld, en wordt het woord en het gezicht van de barmhartige God die “recht geeft aan de onderdrukten” (Ps 103,6).

Ik denk dan aan een Kerk die geroepen is “raadsman” te worden, dat wil zeggen de mens te verdedigen: de mens in zijn integriteit, alle mensen. Het is een weg van kritisch en profetisch onderscheidingsvermogen gericht op de bevordering van een “integrale ontwikkeling” van de mensheid, die haar authentieke waardigheid en identiteit respecteert, evenals haar uiteindelijke doel, dat verwijst naar een mysterie van volle gemeenschap met de Goddelijke Drie-eenheid en onder ons” (INTERNATIONALE THEOLOGISCHE COMMISSIE, Quo vadis, humanitas?, 22).

Dit is de eerste dienst die de verkondiging van het Evangelie moet leveren: het verlichten van de mens en de samenleving zodat zij, in het licht van Christus en Zijn Woord, hun eigen identiteit, de zin van het menselijk leven, de waarde van relaties en sociale solidariteit, het uiteindelijke doel van het bestaan en het lot van de geschiedenis mogen ontdekken.

In dit opzicht wil ik u aanmoedigen een gepassioneerde en genereuze dienst te verlenen in de evangelisatie. Verkondig het Evangelie van leven, hoop en liefde; breng aan allen het licht van het Evangelie zodat het leven van iedere man en vrouw wordt verdedigd en bevorderd vanaf de conceptie tot het natuurlijke einde; bied nieuwe wegen die in staat zijn de impulsen van het secularisme te beteugelen die het risico lopen de mens tot individualisme te reduceren en het sociale leven te baseren op het produceren van rijkdom.

Het is belangrijk dat de verkondiging van het Evangelie en de vormen van geloof, zo verankerd in uw identiteit en samenleving, bewaard blijven voor het risico gereduceerd te worden tot een gewoonte, ook al is die goed. Een levend geloof is altijd profetisch, in staat vragen op te werpen en prikkels te geven: verdedigen wij werkelijk de mens? Beschermen wij de waardigheid van de persoon in de bescherming van het leven in al zijn fasen? Is het huidige economische en sociale model werkelijk rechtvaardig en geïnspireerd door solidariteit? Wordt dit model bewoond door de ethiek van verantwoordelijkheid, die ons helpt de “logica van het uitwisselen van gelijkwaardige dingen en winst als een doel op zich” (BENEDICTUS XVI, Encycliek Caritas in veritate, 38) te overstijgen om een rechtvaardiger samenleving op te bouwen?

Beste vrienden, wanneer u uw blik op Jezus Christus, onze raadsman voor de Vader, gevestigd houdt, ontstaat een geloof geworteld in de persoonlijke relatie met Hem, een geloof dat een getuigenis wordt, in staat het leven te transformeren en de samenleving te vernieuwen. Dit geloof moet met nieuwe instrumenten en talen verkondigd worden, ook digitaal, en allen moeten daarin continu en creatief worden geïntroduceerd en opgeleid. Dit geldt in het bijzonder voor hen die zich openen voor de ontmoeting met God – de catechumenen – en voor hen die opnieuw beginnen, aan wie ik vraag bijzondere aandacht te schenken.

Moge uw beschermheilige, de Maagd en martelares Devota, u inspireren met haar voorbeeld, en moge Maria, de allerheiligste Onbevlekte Maagd, voor u voorspraak doen en u altijd op dit pad leiden.

De homilie van de paus werd gepubliceerd door ACI Prensa, de Spaanstalige zusterdienst van EWTN News. Het is vertaald en aangepast door EWTN News English.