Pleegt de cultuur van de dood zelfmoord?

12 april 2026 – Giotto di Bondone, “De moord op de onschuldigen”, ca. 1304-1306, Scrovegni-kapel, Padua, Italië | Foto: publiek domein |

NCRegister | Joseph Pearce Commentaren |

Van IJsland tot het bredere Westen: dalende geboortecijfers en het uitroeien van de ‘ongeschikten’ laten een beschaving zien die haar eigen toekomst ondermijnt.

Als je de duivel genoeg touw geeft, hangt hij zichzelf op. Dit is waar, maar het is niet de hele waarheid. Het probleem is dat hij jou eerst ophangt. De duivel hangt zijn eigen volgelingen op, wat al tragisch genoeg is, maar hij hangt ook de onschuldigen op. Deze tijdloze waarschuwende gedachten moeten in gedachten worden gehouden als we kijken naar de manier waarop de cultuur van de dood in het decadente Westen ondergaat in haar eigen hedonistische overdaad.

Laten we het voorbeeld van IJsland nemen als een microkosmische afspiegeling van wat er in veel van de grotere landen van Europa gebeurt. Net als de meeste landen in het ondergaande, decadente Europa volgen de IJslanders de nazi’s door de praktijk van eugenetica om de “ongeschikten” uit te roeien. IJsland gaat met name prat op zijn “definitieve oplossing” voor het probleem van kinderen met het syndroom van Down in het programma om hen systematisch uit te roeien. Ongeveer 85% van de aanstaande moeders ondergaat prenatale tests, en bijna 100% van hen kiest ervoor hun kind te doden als bij hem of haar het syndroom van Down wordt vastgesteld. Er worden in IJsland slechts twee kinderen met het syndroom van Down per jaar geboren.

Wat moeten we denken van een cultuur waarin bijna elke moeder ervoor kiest haar eigen baby te doden als het kind in de baarmoeder gehandicapt is? Is zo’n cultuur ‘ongeschikter’ om te overleven dan haar eigen kinderen die ze verslindt? Die laatste vraag wordt voor onze ogen beantwoord terwijl we getuige zijn van de zelfmoord van de IJslandse cultuur van de dood.

Tot voor kort lag het geboortecijfer in IJsland, in tegenstelling tot in het grootste deel van Europa, op vervangingsniveau. De afgelopen jaren is het geboortecijfer echter, naarmate de IJslanders de westerse decadentie hebben omarmd, gekelderd tot 1,56 kinderen per vrouw in de vruchtbare leeftijd. Nu de eigen bevolking van IJsland de wil om te leven, of om nieuw leven op de wereld te zetten, heeft verloren, wordt het tekort opgevangen door de komst van immigranten in zulke aantallen dat de IJslanders binnen drie of vier decennia een etnische minderheid in hun eigen land zullen zijn.

De wortel van het probleem, in politieke en economische termen, is het opgeven van de nationale soevereiniteit door IJsland in 1994, toen het ervoor koos om te worden opgenomen in de snelgroeiende en logge Europese Unie. Door zijn status als een relatief machteloos lid van de EU te aanvaarden, heeft het zich overgeleverd aan de genade van de roofzuchtige imperiale richtlijnen van het kwaadaardige imperium. Ironisch en triest genoeg kreeg IJsland in ruil voor zijn onderwerping niet eens het volledige lidmaatschap van de EU, maar mocht het toetreden tot de machteloze Europese Economische Ruimte aan de rand van het expansionisme van het imperium. Het gaf zijn nationale vrijheid op zonder zelfs maar de waardigheid te krijgen om toe te treden tot het Imperium. Het was slechts een dominium geworden.

Omdat het de morele of politieke wil ontbrak om hun geadopteerde meesters te trotseren, heeft het IJslandse volk werkeloos toegekeken terwijl IJsland golf na golf van migranten heeft toegelaten. Nu het ervoor heeft gekozen een kolonie te worden, wordt IJsland nu in zulke mate gekoloniseerd dat de inheemse bevolking voorbestemd is om een etnische minderheid te worden.

Zoals eerder opgemerkt is IJsland geen geïsoleerd voorbeeld, geen eigenaardige anomalie, maar een microkosmische afspiegeling van wat er in het hele decadente Westen in het algemeen en de Europese Unie in het bijzonder gebeurt. Alle naties die de cultuur van de dood hebben omarmd, bevinden zich op hetzelfde zelfmoordpad.

Terugkomend op de cultus van kindermoord en de uitroeiing van de ongeschikten: IJsland is misschien wel het ergst in zijn massale omarming van de “definitieve oplossing” van abortus, maar elders is het niet veel beter. In Europa als geheel kiest 92% van de moeders ervoor hun kind met het syndroom van Down te “beëindigen”, terwijl dat cijfer in het Verenigd Koninkrijk 90% bedraagt. In de Verenigde Staten is de situatie iets beter: daar kiest meer dan twee derde van de vrouwen ervoor hun kind de dood te geven in plaats van het leven, hoewel sommige studies aangeven dat maar liefst 90% van de Amerikaanse vrouwen deze duistere keuze maakt.

In Frankrijk werd een pro-life video door de regering verboden omdat deze kinderen en volwassenen met het syndroom van Down toont die vrolijk vertellen over het gelukkige leven dat ze leiden. Het zien van lachende kinderen werd als beledigend beschouwd omdat het het “geweten” zou kunnen “verstoren” van degenen die ervoor kiezen hun eigen kind met het syndroom van Down te doden. Nogmaals, wat moeten we denken van een cultuur waarin de regering vrouwen aanmoedigt hun eigen “ongeschikte” kinderen te doden, maar niet toestaat dat iets “hun geweten verstoort”?

Wat we van zo’n cultuur moeten denken, is dat ze zelf ongeschikt is om te overleven. De cultuur van de dood heeft ervoor gekozen de duivelse deal aan te gaan en zal de onvermijdelijke gevolgen van die keuze onder ogen moeten zien. De volgelingen van de duivel, die zijn bezweken voor de verleiding om hun eigen kinderen te vernietigen, zijn bezweken voor de verleiding om zichzelf te vernietigen.

Is dit niet allemaal een beetje deprimerend?

Helemaal niet. Het toont alleen maar aan dat de cultuur van het leven de cultuur van de dood niet hoeft te vernietigen, omdat die laatste bezig is zichzelf te vernietigen. Ter vergelijking: degenen die Christus volgen, hoeven alleen maar te doen wat Hij gebiedt. We moeten vruchtbaar zijn en ons vermenigvuldigen. We moeten de Heer, onze God, liefhebben. We moeten onze naasten liefhebben. En ja, we moeten ook onze vijanden liefhebben. We moeten bidden voor degenen die de cultuur van de dood hebben omarmd. We moeten getuigen van de goedheid, waarheid en schoonheid van de aanwezigheid van Christus te midden van de duisternis. En we moeten de Grote Opdracht volgen, het grote gebod van Christus, om heen te gaan en alle volken te onderwijzen, en hen te dopen in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest.

Joseph Pearce Joseph Pearce is gastdocent literatuur aan de Ave Maria University en gastonderzoeker aan het Thomas More College of Liberal Arts (Merrimack, New Hampshire). Hij is auteur van meer dan 30 boeken, redacteur van de St. Austin Review, reeksredacteur van de Ignatius Critical Editions, senior docent bij Homeschool Connections en senior medewerker bij The Imaginative Conservative en Crisis Magazine. Zijn persoonlijke website is jpearce.co.

Bron: https://www.ncregister.com/commentaries/pearce-is-culture-of-death-committing-suicide dd 4 april 2026.

Vertaling: EWTN Lage Landen (HR)