4 maart 2026 – Foto: Daniel Ibanez/EWTN News.
ACI Prensa – EWTN News – Vaticaanstad
Paus Leo XIV zei woensdag dat de Kerk niet uitsluitend vanuit een menselijke visie kan worden begrepen, maar eerder als de vrucht van Gods plan van liefde voor de mensheid, gerealiseerd in Christus. Hij benadrukte ook dat dit niet impliceert dat de leden van de Kerk spiritueel superieur zijn.
“Een ideale en zuivere Kerk, gescheiden van de aarde, bestaat niet; alleen de ene Kerk van Christus, belichaamd in de geschiedenis,” bevestigde de Heilige Vader tijdens de algemene audiëntie op het Sint-Pietersplein op 4 maart.
De paus zette zijn catechese voort over de dogmatische constitutie Lumen gentium, een van de pijlers van het Tweede Vaticaans Concilie, waarin de Kerk wordt beschreven als “een complexe realiteit.”
Hij verduidelijkte echter dat deze complexiteit niet betekent dat de Kerk “gecompliceerd” is of moeilijk uit te leggen. De Latijnse betekenis van het woord “complex” verwijst namelijk naar “de ordelijke samenvoeging van verschillende aspecten of dimensies binnen dezelfde realiteit.”
De paus merkte op dat de Kerk “een goed georganiseerde gemeenschap is, waarin de menselijke en goddelijke dimensies zonder scheiding en zonder verwarring naast elkaar bestaan.”
‘Zowel menselijk als goddelijk’
Leo wees erop dat de menselijke dimensie van de Kerk onmiddellijk waarneembaar is, aangezien zij “een gemeenschap van mannen en vrouwen is die de vreugde en strijd van het christen-zijn delen, met hun sterke en zwakke kanten, het Evangelie verkondigen en een teken worden van de aanwezigheid van Christus die ons vergezelt op onze levensweg.”
Toch is dit aspect, zelfs samen met haar institutionele organisatie, niet voldoende om de ware aard van de Kerk te beschrijven, omdat zij ook een goddelijke dimensie heeft. Dit, legde hij uit, “bestaat niet uit een ideale perfectie of spirituele superioriteit van haar leden, maar uit het feit dat de Kerk voortkomt uit Gods plan voor de mensheid, gerealiseerd in Christus.”
Daarom is de Kerk “tegelijkertijd een aardse gemeenschap en het mystieke lichaam van Christus, een zichtbare vergadering en een geestelijk mysterie, een realiteit aanwezig in de geschiedenis en een volk op weg naar de hemel.”
Hij voegde eraan toe dat de menselijke en goddelijke dimensies “harmonisch geïntegreerd zijn, zonder dat de één de ander overschaduwt,” wat een vruchtbare paradox vormt: “Zij is een realiteit die zowel menselijk als goddelijk is, die de zondige mens verwelkomt en hem tot God leidt.”
Ter illustratie van deze toestand verwees de paus naar het leven van Jezus. Degenen die Christus ontmoetten langs de wegen van Palestina ervoeren “zijn menselijkheid, zijn ogen, zijn handen, het geluid van zijn stem.” Toch ontmoetten zij door deze zichtbare menselijkheid God, aangezien “Christus’ vlees, zijn gelaat, zijn gebaren en zijn woorden de onzichtbare God zichtbaar maken.”
In het licht van Christus’ realiteit, zei de paus, kan de Kerk duidelijker worden begrepen: “Wanneer we goed naar haar kijken, ontdekken we een menselijke dimensie die bestaat uit echte mensen, die soms de schoonheid van het Evangelie laten zien en op andere momenten worstelen en fouten maken zoals iedereen.”
Toch “is het juist door haar leden en haar beperkte aardse aspecten dat Christus’ aanwezigheid en zijn heilzame werking zichtbaar worden,” voegde hij eraan toe.
Geen tegenstelling tussen het Evangelie en de Kerk
Paus Leo herinnerde aan de woorden van paus Benedictus XVI, die stelde dat er geen tegenstelling bestaat tussen het Evangelie en de instelling van de Kerk. De structuren van de Kerk dienen juist de “realisatie en concretisering van het Evangelie in onze tijd.”
De heiligheid van de Kerk, legde hij uit, ligt in het feit dat Christus in haar woont en zich blijft geven door de kleinheid en kwetsbaarheid van haar leden.
Reflecterend op dit “eeuwige wonder” kan men begrijpen wat de paus “Gods methode” noemde: God “maakt zichzelf zichtbaar door de zwakheid van de schepselen.”
Hij herinnerde ook aan de woorden van paus Franciscus in de apostolische exhortatie Evangelii gaudium, die christenen oproept “onze sandalen uit te trekken voor de heilige grond van de ander (vgl. Ex 3:5).”
De Kerk wordt niet alleen gebouwd door zichtbare structuren te organiseren, maar door “die geestelijke bouw die het lichaam van Christus is, te bouwen, door gemeenschap en liefde onder ons,” aldus Leo.
Hij citeerde Sint Augustinus, die benadrukte dat liefde het hart van het kerkelijke leven is: “Als we toch allen onze gedachten bij het ene konden houden, liefde! Het is het enige, begrijp je, wat alles overtreft, en zonder welke alles niets waard is, en wat alles aantrekkend maakt, waar het ook is.”
Dit verslag werd oorspronkelijk gepubliceerd door ACI Prensa, de Spaanstalige zusterservice van EWTN News. Het is vertaald en aangepast door EWTN News English.
Gerelateerd
