Hoe een pastorale zorg voor bijzondere noden gezinnen weer naar de Kerk brengt

21 september 2026 – Foto: All Are Welcome |

EWTN News |

“Ik herinner me nog goed dat ik naar huis reed met tranen over mijn gezicht, overweldigd door het gevoel dat ons jonge katholieke gezin was buitengesloten, simpelweg omdat onze zoon de wereld anders ervaart.”

Dit zijn de woorden van Sarah Taylor, een katholieke moeder van drie, wiens 9-jarige zoon Reid van parochiële activiteiten werd uitgesloten vanwege zijn autisme.

“Als moeder was het hartverscheurend om mijn kind kansen te zien ontzegd om deel te nemen aan de gemeenschap waarin we naar verbondenheid, acceptatie en spirituele groei zochten,” vertelde Taylor aan EWTN News.

Reid werd gevraagd de voorbereidingslessen voor de sacramenten en de Bijbelse Vakantieschool te verlaten omdat de parochie niet aan zijn speciale behoeften kon voldoen. Zijn moeder beschreef dit als “verwoestend” — maar ze besloot er iets aan te doen.

“In de dagen die volgden voelde ik een breed scala aan emoties — verdriet, frustratie, teleurstelling en een felle vastberadenheid om te pleiten voor meer inclusie van mensen met een handicap binnen de Katholieke Kerk,” zei Taylor. “Mijn man en ik wisten dat er iets moest veranderen, niet alleen voor onze zoon, maar ook voor andere gezinnen die mogelijk soortgelijke barrières tegenkomen.”

Taylor nam contact op met haar thuisbisdom Baton Rouge, dat hen in contact bracht met het All Are Welcome-ministerie. Via het ministerie vonden zij en haar gezin oprechte, “levensveranderende” acceptatie.

“We werden verwelkomd niet ondanks Reids autisme, maar met het begrip dat zijn verschillen deel uitmaken van wie hij is,” zei Taylor. “Dat gevoel van acceptatie was levensveranderend voor ons hele gezin.”

“Het ministerie heeft ook onze geloofsreis op onverwachte manieren versterkt,” zei Taylor. “In een tijd waarin we ons gekwetst en losgekoppeld voelden van de Kerk, herinnerde de vriendelijkheid, compassie en steun die we ontvingen ons eraan wat het werkelijk betekent om het lichaam van Christus te zijn. Door het ministerie ervoeren we de liefde en inclusie die Jezus tijdens zijn bediening liet zien.”

Volgens gegevens van de CDC uit 2022 heeft naar schatting 1 op de 4 mensen een beperking. Ongeveer 3,2% van de kinderen — 1 op de 31 kinderen — heeft autisme. Maar ministeries die gericht zijn op inclusie zijn moeilijk te vinden.

Jodi Devore, die drie kinderen met autisme heeft, richtte All Are Welcome op samen met een andere katholieke moeder, Edda Dupaquier, na het meemaken van soortgelijke ervaringen. Het katholieke steunministerie voor speciale behoeften begon als een rozenkransgroep in de achtertuin en is sindsdien door het bisdom uitgebreid.

“Terwijl we baden en onze verhalen deelden, realiseerden we ons dat we allemaal hetzelfde verlangen hadden,” zei Devore over de rozenkransgroep in de achtertuin. “We wilden geen ministerie naast de Kerk — we wilden dat onze gezinnen volledig deel uitmaakten van de Kerk. We wilden dat onze kinderen Christus kenden, de sacramenten ontvingen, echte vriendschappen opbouwden en volledig deelnamen aan het parochieleven samen met alle anderen.

Jodi Devore met haar man en drie kinderen. Foto: met dank aan Jodi Devore |

“Terwijl we baden en onze verhalen deelden, realiseerden we ons dat we allemaal hetzelfde verlangen hadden,” zei Devore over de rozenkransgroep in de achtertuin. “We wilden geen ministerie naast de Kerk — we wilden dat onze gezinnen volledig deel uitmaakten van de Kerk. We wilden dat onze kinderen Christus kenden, de sacramenten ontvingen, echte vriendschappen opbouwden en volledig deelnamen aan het parochieleven samen met alle anderen.

Het ministerie heeft een krachtige impact gehad op het bisdom.

“We hebben gezien hoe gezinnen na jaren afwezigheid terugkeerden naar de Mis. Kinderen hebben sacramenten ontvangen,” zei Devore. “Ouders die zich ooit alleen voelden, hebben een gemeenschap gevonden die hen echt begrijpt. Het belangrijkste is dat we hebben gezien dat gezinnen opnieuw ontdekken dat ze een plek hebben in het leven van de Katholieke Kerk.”

“Onze hoop is altijd eenvoudig geweest: dat ieder individu met speciale en uitzonderlijke behoeften — en elke ouder, broer, zus en verzorger die aan hun zijde staat — zou weten dat ze niet alleen welkom zijn in de Kerk, maar dat ze een essentieel deel uitmaken van het lichaam van Christus,” zei Devore.

Rennen naar het altaar: Sensorisch-vriendelijke missen

Misdiensten zijn een belangrijk gebied waar gezinnen met kinderen met een beperking zich buitengesloten kunnen voelen — maar het is een van de belangrijkste onderdelen van katholiek zijn. Sensorisch-vriendelijke missen — ontworpen voor mensen met speciale behoeften zoals autisme — zijn volgens Devore “een van de meest betekenisvolle onderdelen van ons ministerie.”

Deze missen kenmerken lagere verlichting, zachtere muziek en kortere en meer letterlijke homilieën.

“Gezinnen weten dat ze kunnen bewegen wanneer dat nodig is zonder angst voor oordeel,” legde Devore uit. “Het allerbelangrijkste is dat iedereen Jezus ontvangt.”

Voor en na de Mis is de omgeving vol opwinding en schoonheid, volgens Devore.

“Kinderen en volwassenen met een beperking rennen vaak blij naar het altaar. Ze zijn niet bang. Ze maken zich geen zorgen dat ze iets verkeerd doen. Ze worden gewoon aangetrokken door Christus,” zei Devore. “Elke keer dat ik dat zie, word ik eraan herinnerd dat dat is hoe de Kerk zou moeten voelen — een plek waar mensen vrij zijn om naar Jezus toe te rennen.”

Het bijwonen van de Mis kan buitengewoon moeilijk zijn voor gezinnen met kinderen met speciale behoeften.

“Voor veel gezinnen is zondagmorgen niet zo eenvoudig als iedereen aankleden en naar de Mis gaan,” zei Devore. “Soms zijn de kleren te kriebelig. De geur van wierook kan overweldigend zijn. De muziek kan pijn doen door het volume. Een uur stilzitten kan onmogelijk lijken. Een kind moet misschien bewegen, geluid maken of zelfs helemaal uit de bank gaan.”

“Als ouder doe je alles wat je kunt om je kind te helpen, maar tegelijkertijd ben je pijnlijk bewust van elke blik, elke starende ogen en elke fluisterende opmerking om je heen,” zei Devore.

“Wat het meest pijn doet, is niet het lawaai of de uitbarstingen. Het is het gevoel dat jij en je kind, je gezin, niet thuishoren op de plek waar je je juist het meest thuis zou moeten voelen,” zei Devore.

Taylor legde uit dat kinderen met autisme zich misschien anders gedragen tijdens de Mis, maar dat maakt hen niet minder eerbiedig.

“Als moeder van een kind met autisme is mijn hoop dat ieder lid van de Katholieke Kerk begrijpt hoe belangrijk het is om mensen met een beperking te verwelkomen in de Mis — niet alleen af en toe, maar als een natuurlijk en verwacht onderdeel van het parochieleven,” zei Taylor.

“Een kind kan een noise-cancelling koptelefoon dragen om de geluiden van een volle kerk te beheersen,” zei Taylor. “Ze kunnen hun handen flapperen als ze enthousiast zijn, wiebelen voor geruststelling, stims doen tijdens de preek, of een geliefde dinosaurus meedragen wanneer ze de Communie ontvangen. Deze gedragingen zijn geen afleiding; ze zijn onderdeel van hoe dat kind de wereld ervaart en navigeert. Ze verminderen niet de eerbied van hun aanbidding of de oprechtheid van hun geloof.”

“De Katholieke Kerk is bedoeld als een thuis voor iedereen,” vervolgde Taylor. “Wanneer mensen met een beperking aanwezig zijn bij de Mis, onderbreken ze de gemeenschap niet — ze verrijken die. Hun aanwezigheid herinnert ons eraan dat Gods liefde niet alleen is voor diegenen die in een bepaald plaatje passen. Het is voor al zijn kinderen.”

“Wat het meest telt, is niet of een kind helemaal stil zit, zwijgt of aan alle sociale verwachtingen voldoet,” zei Taylor. “Wat telt, is dat ze er zijn. Ze zijn aanwezig. Ze ervaren Jezus op de manier waarop ze dat kunnen. Ze getuigen van het miraculeuze van de Eucharistie en nemen deel aan het leven van de Kerk.”

“Onze verschillen zijn geen obstakels voor Gods liefde; het zijn reflecties van de mooie diversiteit van zijn schepping,” zei Taylor. “Als we echt geloven dat ieder mens geschapen is naar het beeld en gelijkenis van God, dan verdient ieder mens het om verwelkomd, gewaardeerd en omarmd te worden binnen onze geloofsgemeenschappen. Een kind met een koptelefoon, flapperende handen of een dinosaurus in de hand hoort bij de Heer aan tafel net zo goed als ieder ander. En de Kerk is sterker, medelevender en Christus-achtiger omdat zij er zijn.”

“Deze kinderen van ons maken de grond heilig,” zei Dupaquier, die samen met Devore en diaken Randall Waguespack het ministerie leidt. “En ze maken ons betere mensen met meer deugden, meer geduld, meer begrip — in staat om op manieren lief te hebben waarvan we niet zeker wisten of we die konden.”

Thuis komen: Gemeenschappen getransformeerd

Het ministerie heeft geholpen gezinnen weer in de Kerk te brengen; het belangrijkste is dat het de Kerk als thuis laat aanvoelen.

Devore en haar gezin ervoeren dat ze “buitenstaanders in onze eigen Kerk” waren.

“Niet omdat mensen expres onvriendelijk waren, maar omdat velen gewoon niet begrepen wat ze zagen,” legde Devore uit. “Na verloop van tijd wordt dat oordeel vermoeiend, en voor veel gezinnen leidt het ertoe dat ze stilletjes stoppen met komen.”

Maar Devore zei dat het ministerie haar “hoop” gaf.

“Ik heb gezien hoe parochianen groeiden in begrip, vrijwilligers deze gezinnen omarmden met ongelooflijke liefde, en ouders eindelijk diep ademhaalden omdat ze wisten dat ze zich niet hoefden te verontschuldigen dat hun kind gewoon was wie God hem had gemaakt,” zei Devore.

Het All Are Welcome-ministerie organiseert gezinsretraites, steungroepen en helpt personen met een beperking deelnemen aan de liturgie, niet alleen via sensorisch-vriendelijke missen, maar ook via actieve lekengelovigenparticipatie.

“We zijn ook gepassioneerd over zinvolle deelname aan de liturgie. Personen met een beperking dienen als misdienaars, verkondigen de lezingen wanneer ze daartoe in staat zijn, brengen de gaven naar voren en nemen op zichtbare en betekenisvolle manieren deel aan de Mis. Ze zijn niet gewoon kerkgangers — ze helpen de eredienst van de Kerk leiden,” zei Devore.

Door het pastoraat heeft Devore niet alleen transformatie bij gezinnen gezien, maar ook bij parochies.

“De grootste transformatie die we hebben waargenomen is niet alleen dat gezinnen terugkeren naar de Mis. Het is dat ze beginnen te geloven dat ze erbij horen,” zei Devore.

“Parochianen beginnen talenten te zien in plaats van beperkingen. Gehele parochiegemeenschappen worden veranderd omdat ze ontdekken dat deze gezinnen geen gasten in de Kerk zijn — ze zijn een essentieel onderdeel ervan,” zei Devore.

“We hebben gezien dat gezinnen terugkeren naar de Mis na jaren van afwezigheid,” zei Devore. “We hebben gevierd dat kinderen de Eucharistie ontvangen terwijl hun ouders ooit dachten dat het misschien nooit zou gebeuren. We hebben parochiegemeenschappen zien ontdekken welke ongelooflijke gaven deze personen aan de Kerk brengen.”

“Onze grootste hoop is dat op een dag geen enkel gezin zich zal afvragen of er een plek voor hen is in de Katholieke Kerk,” zei Devore. “We willen dat elke persoon, ongeacht bekwaamheid, Christus kent, de sacramenten ontvangt, zijn of haar door God gegeven gaven ontdekt en een leven leidt dat geworteld is in het geloof.”

Begrip van beperking: Zien zoals Christus ziet

Devore en Taylor moedigden mensen aan om open te staan voor mensen met speciale behoeften en deelden wat zij het belangrijkst vinden dat anderen begrijpen over beperking.

“Gezinnen die worden getroffen door een beperking staan vaak voor obstakels waar veel mensen nooit aan denken,” zei Devore.

“Ik zou willen dat mensen begrijpen dat geen twee kinderen met een beperking hetzelfde zijn,” zei Taylor. “Mijn zoon communiceert misschien anders, verwerkt informatie anders of reageert op situaties op manieren die anderen niet meteen begrijpen, maar die verschillen verminderen zijn waarde, zijn intelligentie of zijn verlangen om erbij te horen niet. Net als elk kind wil hij geaccepteerd, opgenomen en geliefd worden om wie hij is.”

Het gaat niet om grote gebaren, maar meer om de kleine momenten, aldus Taylor. “Eenvoudige handelingen van geduld, begrip en inclusie kunnen een enorm verschil maken voor onze gezinnen,” zei ze.

Maar acceptatie gaat ook over hoe andere mensen “zien.”

“Misschien het allerbelangrijkst is dat ik zou willen dat mensen voorbij de beperking kijken en in plaats daarvan het kind zien: hun unieke gaven, hun persoonlijkheid, hun gevoel voor humor, hun geloof, hun vriendelijkheid en hun potentieel,” zei Taylor.

“Ik zou mensen simpelweg willen vragen elkaar te bekijken door de ogen van Christus,” zei Devore. “Als je een kind onverwachte geluiden hoort maken tijdens de Mis, een volwassene die anders communiceert, of een gezin dat overweldigd lijkt, ga er dan niet vanuit dat ze het niet schelen of niet willen zijn.”

“Vaker wel dan niet doen ze alles wat ze kunnen alleen al om aanwezig te zijn,” vervolgde Devore. “Een glimlach. Een uitnodiging. Naast hen gaan zitten in plaats van weg te lopen. Die eenvoudige daden van vriendelijkheid kunnen iemands hele ervaring van de Kerk veranderen.”