12 april 2026 | Foto: Vatican Media |
ACI Prensa – EWTN News |
“Genoeg van oorlog!” riep paus Leo XIV uit terwijl hij op 11 april een wake voor vrede voorzat in de Sint-Pietersbasiliek in Vaticaanstad.
Voorafgaand aan de wake in de basiliek — die de paus aankondigde op Paaszondag, 5 april, te midden van de aanhoudende oorlog in Iran en het Heilige Land — richtte de Heilige Vader zich kort tot de duizenden gelovigen die aanwezig waren op het Sint-Pietersplein om aan de wake deel te nemen, hen dankend voor hun aanwezigheid en eraan herinnerend dat het mogelijk is om vrede op te bouwen.
Vervolgens betrad de paus de basiliek om het gebed van de rozenkrans te leiden, mediterend over de glorierijke mysteries, elk vergezeld van een bijbellezing en een overweging van Sint Cyprianus van Cartagena, Sint Caesarius van Arles, Sint Johannes Chrysostomus, Sint Ambrosius van Milaan en, zoals gebruikelijk, Sint Augustinus, allemaal kerkvaders.
Daarnaast, en als teken van vrede, stak voor elk van de mysteries een delegatie uit elk van de vijf continenten een kaars aan aan de voet van het beeld van Maria, Koningin van de Vrede.
In zijn toespraak zei de paus dat “oorlog verdeelt, hoop verenigt. Arrogantie vertrappelt, liefde verheft. Blinde afgoderij, de levende God verlicht.”
“Een beetje geloof is genoeg — een snufje geloof, dierbare broeders — om samen, als mensheid en met de mensheid, dit dramatische uur in de geschiedenis het hoofd te bieden.”
“Gebed is immers geen toevluchtsoord om onze verantwoordelijkheden te ontlopen, het is geen pijnstiller om de pijn te vermijden die zoveel onrecht ontketent,” zei de paus. “Het is daarentegen de meest vrije, universele en ontwrichtende reactie op de dood: Wij zijn een volk dat al is verrezen!”
“Laten we weer opstaan uit het puin!” zei de paus. “Niets kan ons opsluiten in een reeds geschreven lot, ook niet in deze wereld waarin de graven blijkbaar niet voldoende zijn, omdat het leven blijft worden gekruisigd, vernietigd, zonder recht en zonder genade.”
Leo XIV herhaalde vervolgens de boodschap van Sint Johannes Paulus II in januari 2003 te midden van het opkomende conflict in Irak, waarin — terwijl hij verwees naar zijn overleving van de Tweede Wereldoorlog — de in Polen geboren paus zei: “Nooit meer oorlog!”
Paus Leo benadrukte dat gebed behoort tot de dingen die “de demonische keten van het kwaad doorbreken en zichzelf in dienst stellen van het Koninkrijk Gods; een koninkrijk waarin geen zwaard is, geen drones, geen wraak, geen bagatellisering van het kwaad, geen oneerlijk gewin, maar alleen waardigheid, begrip en vergeving.”
Met het gebed, vervolgde hij, is er “een barrière tegen die waanzin van almacht die om ons heen steeds onvoorspelbaarder en agressiever wordt. De evenwichten in de menselijke familie worden ernstig verstoord.”
Na te betreuren dat “de Heilige Naam van God — de God van het leven — in doodsverklaringen wordt meegesleept,” zei Leo XIV dat iemand aan deze dood wordt onderworpen als hij “zich van de levende God heeft afgewend, om zichzelf en zijn eigen macht het stomme, blinde en dove beeld (vgl. Ps 115,4-8) te maken, aan wie alle waarde wordt geofferd en doet alsof de hele wereld zich voor hem buigt.”
“Genoeg van zelfverering en geld! Genoeg van het vertoon van macht! Genoeg van de oorlog! Ware kracht openbaart zich in de dienst aan het leven,” zei de paus.
De pontiff moedigde de wereld aan om de “waanzin van oorlog” te overwinnen en riep heersers op: “Stop! Het is tijd voor vrede! Ga aan tafels van dialoog en bemiddeling zitten, niet aan tafels waar herbewapening wordt gepland en dodelijke acties worden beraamd.”
Paus Leo specificeerde dat dit niet alleen de verantwoordelijkheid is van de heersers maar van allen, aangezien “iedereen zijn plaats heeft in de mozaïek van vrede!”
De kracht van de rozenkrans
“De rozenkrans, net als andere zeer oude vormen van gebed, heeft ons vanmiddag verenigd in zijn regelmatige ritme, gebaseerd op herhaling,” zei de paus. “Zo baant vrede zich een weg, woord na woord, gebaar na gebaar. Als een rots wordt ze druppel voor druppel gekerfd. Zoals in een weefgetouw vordert de stof beweging na beweging. Het zijn de lange tijden van het leven, een teken van Gods geduld.”
Na de gelovigen op te roepen niet te vallen in de “versnelling van een wereld die niet weet wat zij nastreeft, om terug te keren om het ritme van het leven te dienen, de harmonie van de schepping, en haar wonden te helen,” herinnerde Leo eraan dat de Kerk “een groot volk is in dienst van verzoening en vrede, dat vooruitgaat zonder aarzeling, ook wanneer het afwijzen van de logica van oorlog onbegrip en minachting kan kosten.”
De Kerk “verkondigt het Evangelie van vrede en leidt op tot gehoorzaamheid aan God boven de mensen, vooral als het gaat om de oneindige waardigheid van andere mensen, bedreigd door de voortdurende schendingen van het internationaal recht,” zei hij.
Dit verhaal werd eerder gepubliceerd door ACI Prensa, de Spaanstalige zusterdienst van EWTN News. Het is vertaald en aangepast door EWTN News English.
Gerelateerd
