Wat de Wall Street Journal niet publiceerde

NCRegister – George Weigel Commentaren |

COMMENTAAR: De neiging om paus Leo XIV door een politieke bril te bekijken, geeft een vertekend beeld van een pontificaat dat geworteld is in geloof, niet in ideologie.

Op 21 maart publiceerde de Wall Street Journal een uitgebreid profiel van de paus als zijn ‘Saturday Essay’. De ondertitel – “Paus Leo XIV gaat in tegen president Trump. Kan de paus uit Chicago een verschil maken in een tijdperk van machtspolitiek?” – verried het spel vanaf het begin: de paus moet worden gezien als de tegenpool van de president, waarbij Leo’s uitspraken en daden door dat voornamelijk politieke analytische prisma worden gefilterd. Dat slaat op nogal wat punten de plank mis. Om het zacht uit te drukken.

Stel je een ‘Saturday Essay’ voor over de Dalai Lama, waarin hij wordt afgeschilderd als de tegenpool van Xi Jinping: zou je dat inzicht geven in de gedachten en het hart van de leider van een eeuwenoude, complexe religieuze traditie? Natuurlijk niet. Stel je een ‘Saturday Essay’ voor over rabbijn Meir Soloveichik als de antithese van de New Yorkse burgemeester Zohran Mamdani: zou dat de essentiële waarheden onthullen over Amerika’s vooraanstaande exponent van Moderne Orthodoxie [een stroming in het huidige jodendom – red.]? Natuurlijk niet. Waarom zou je paus Leo XIV dan afschilderen als de anti-Trump?

Donald Trump heeft sinds 2015 vrijwel de hele mediawereld in zijn greep. Is er iets dat niet aan de hand van hem kan worden geanalyseerd of verklaard? Deze obsessie vervormt de werkelijkheid. Het vervormt zeker de werkelijkheid van paus Leo, die heeft benadrukt dat het zijn missie is om Christus te prediken en anderen uit te nodigen tot vriendschap met Hem.

Ik had een paar lange en, naar mijn mening, vruchtbare e-mailwisselingen met een van de auteurs van dat ‘Saturday Essay’ vóór de publicatie ervan; de verslaggever zei dat hij een “conservatief Amerikaans perspectief” wilde op verschillende katholieke kwesties. Nadat ik de schrijver had verteld dat hij moest weten dat ik door sommige traditionalisten als een gevaarlijke modernist word beschouwd, beantwoordde ik graag zijn vragen. Ik geef die uitwisselingen hier weer, aangezien er geen letter van wat volgt in de Journal is terechtgekomen — en ik denk dat mijn antwoorden enig licht werpen op de paus aan de vooravond van zijn eerste jubileum op de Stoel van Petrus:

V. Is Leo er, zoals zijn aanhangers in Rome zeggen, in geslaagd de spanningen en polarisatie tussen progressieve en conservatieve katholieken te verminderen? Heeft hij een evenwichtig standpunt gevonden dat geworteld is in leer en spiritualiteit, niet in politiek en ideologie? Of ziet u grenzen aan dit idee van herstelde harmonie? Is Leo in wezen een progressief met enkele traditionalistische uiterlijke kenmerken?
A. Paus Leo XIV is zeer zeker een man op zich, en een man die zich volledig inzet voor de volheid van de katholieke waarheid. Het heeft dus geen zin om hem in de afgezaagde categorieën van “progressief” en “conservatief” te proberen te plaatsen, hoewel verschillende partijen met hun eigen agenda’s dat onophoudelijk doen. De normaliteit is zeker teruggekeerd in de bestuurspatronen in het Vaticaan, en dat is een zeer goede zaak.

V. Immigratie: De Amerikaanse bisschoppen zijn, met Leo’s steun en aanmoediging, een van de meest kritische stemmen geworden over het immigratiebeleid van de regering-Trump. Terecht? Is hij te veel de politiek ingegaan?
A. Leo en de bisschoppen hebben morele argumenten aangevoerd, geen politieke, in een veranderende situatie waarin de regering voortdurend de doelstellingen bijstelt. Misschien kan er, wanneer de regering een stabiel immigratiebeleid met haalbare doelstellingen vaststelt, een echt gesprek worden gevoerd over realistische alternatieven – en de morele implicaties van elk daarvan.

V. Buitenlands beleid: Heeft Leo gelijk als hij aandringt op dialoog en bemiddeling, multilateralisme en internationaal recht, en als hij een “oorlogszucht” aan de kaak stelt? Zijn opmerkingen over het feit dat oorlog weer in de mode is, noemen de regering-Trump niet expliciet, maar de meeste mensen interpreteren het wel zo. Is het juist, en is het nuttig, dat het Vaticaan inzet op een naoorlogse internationale orde die uit elkaar valt?
A. Ik hoop dat paus Leo, naarmate zijn pontificaat vordert, een herziening van onderop zal instellen van het Vaticaanse denken over de dynamiek van de wereldpolitiek van de 21e eeuw en hoe de Heilige Stoel daar als morele getuige en leraar het best op kan reageren.

V. Welke richting zou zo’n herziening van onderop volgens u kunnen of moeten inslaan? Ik heb Leo nog niet veel horen spreken over de rechtvaardige-oorlogstheorie – een mogelijke richting, gezien zijn achtergrond?
A. De rechtvaardige-oorlogstheorie kan alleen op een intelligente manier worden besproken binnen een bredere discussie over het katholieke concept van vrede als wat de heilige Augustinus de “rust van de orde” noemde – de vrede die bestaat uit veiligheid, rechtvaardigheid en vrijheid. Als zoon van de heilige Augustinus zou paus Leo in een sterke positie moeten verkeren om die bredere discussie op gang te brengen, en vervolgens te helpen een vernieuwing van de traditie van morele reflectie rond de rechtvaardige oorlog (die de complexe vraag behandelt hoe het evenredige en selectieve gebruik van gewapend geweld kan helpen die vrede te herstellen of tot stand te brengen) in het gesprek te “passen”. 

George Weigel George Weigel is de vooraanstaande senior fellow en bekleedt de William E. Simon-leerstoel in katholieke studies aan het Ethics and Public Policy Center in Washington.

Bron: https://www.ncregister.com/commentaries/weigel-the-catholic-difference-what-the-wsj-didnt-print dd 8 april 2026.

Vertaling: EWTN Lage Landen