Open brief aan kardinaal Jean-Claude Hollerich, SJ

18 april 2026 – Kardinaal Jean-Claude Hollerich, aartsbisschop van Luxemburg | Foto: Daniel Ibáñez/EWTN News / EWTN |

NCRegister – George Weigel |

COMMENTAAR: De vraag wie gewijd mag worden is geen kwestie van kerkelijke discipline, maar van goddelijke openbaring en de aard van de Kerk zelf.

Eminentie,

In een artikel dat onlangs door een grote Duitse katholieke website werd gepubliceerd, suggereerde u dat de vraag of de Kerk vrouwen kan wijden nog niet definitief is beantwoord: “Ik kan me niet voorstellen hoe een Kerk op de lange termijn kan blijven bestaan als de helft van Gods volk lijdt omdat zij geen toegang heeft tot het gewijde ambt.” Even afgezien van de vraag wat voor leed er precies wordt veroorzaakt door de eeuwenoude praktijk van de Kerk om alleen mannen tot de priesterwijding toe te laten, roept uw formulering vragen op over het verleden, het heden en de toekomst.

Suggereert u bijvoorbeeld dat er al twee millennia lang iets fundamenteel mis is met het katholieke begrip van de priesterwijding? Hoe zou een dergelijk idee te rijmen zijn met de belofte van de Heer om zijn Kerk in de waarheid te bewaren door de voortdurende uitstorting van de Heilige Geest (Joh. 15:16, 16:13)? De vraag wie tot de priesterwijding kan worden toegelaten, is nooit opgevat als een secundaire kwestie van kerkelijke tucht; men heeft altijd aangenomen dat deze vraag raakt aan de aard zelf van het gewijde ambt, dat een constitutief onderdeel is van de structuur van de Kerk – en de Kerk is een schepping van Christus, niet van onszelf. Heeft de Kerk Christus 2000 jaar lang verkeerd begrepen? Of heeft Christus zich vergist bij het structureren van de Kerk en haar gewijde ambt, zoals die al twee millennia lang gestructureerd zijn?

Wat betreft uw onvermogen om u een toekomst voor de Kerk voor te stellen waarin vrouwen niet tot de priesterwijding worden geroepen: duidt dat niet op een nogal klerikaal begrip van het leven in het Rijk Gods dat we nu leiden (Marcus 1:15)? Als het Rijk Gods de geschiedenis binnenbrak tijdens de tijd dat de Heer onder ons was, en als die doorbraak en de belofte van eeuwig leven de realiteit is waarin we nu leven (hoe vaak we dat ook vergeten), hoe kan dan “de helft van Gods volk” worden afgesneden van de volheid van het leven in de Geest? En wat zegt uw angst voor de toekomst over uw begrip van het dóórbreken van het Rijk Gods in het verleden? Werd Onze-Lieve-Vrouw afgesneden van het leven in de volheid van het leven in het Rijk Gods dat door haar zoon werd verkondigd, omdat hij haar niet tot de priesterwijding riep? Waren Catharina van Siena, Teresa van Ávila en Edith Stein, allemaal beschermheiligen van Europa? Was uw moeder dat? Was de mijne dat?

Dan is er het heden. De katholieke Kerk neemt de goddelijke openbaring serieus, wat betekent dat Gods schepping van de mens als man en vrouw – gelijkwaardig menselijk, onderscheidend menselijk en complementair menselijk – niet simpelweg een kwestie was van de Schepper die werkte via de mechanismen van de evolutionaire biologie. Genesis 1:27 – “Als man en vrouw schiep Hij hen” – is niet louter een beschrijving; het onthult diepe waarheden die in de menselijke conditie zijn ingebouwd. Daarom aanvaardt de katholieke Kerk niet de laatmoderne en postmoderne verwaandheid van een uniseks mensheid, waarin mannelijkheid en vrouwelijkheid worden gereduceerd tot gedifferentieerde ‘leidingen’, en kan zij die ook niet aanvaarden.
In het vijfde hoofdstuk van de Brief aan de Efeziërs beschrijft de heilige Paulus de relatie van de Heer tot zijn Kerk als een echtelijke: de Heer heeft de Kerk lief zoals een man zijn vrouw liefheeft. De gewijde priester, zoals de katholieke Kerk hem begrijpt, belichaamt die echtelijke relatie van Christus tot de Kerk. Priesters zijn niet zomaar leden van een geestelijke kaste die bevoegd is om bepaalde kerkelijke functies uit te oefenen. Integendeel, de gewijde priester is een icoon van Christus de Hogepriester, de echtgenoot van de Kerk.
Unisexculturen vinden dat idee moeilijk te bevatten. Dat geldt ook voor culturen die zich voorstellen dat twee mannen of twee vrouwen met elkaar kunnen “trouwen”. Maar de Kerk is niet verplicht zich over te geven aan de verwarring van welke cultuur dan ook. En zij kan zeker niet aan die verwarring haar overtuiging opofferen dat God belangrijke waarheden over onze menselijkheid heeft geopenbaard toen de Heilige Geest de auteur van Genesis 1:27 inspireerde om te schrijven wat hij schreef, en toen diezelfde Geest de heilige Paulus inspireerde om Efeziërs 5 te schrijven.

De heilige Paulus beschreef deze echtelijke relatie van Christus met de Kerk, die cruciaal is voor hoe de katholieke Kerk aankijkt tegen de vraag wie geroepen kunnen worden tot de priesterwijding, ook als een ‘groot mysterie’ – dat wil zeggen een diepe geloofswaarheid die alleen in liefde kan worden begrepen, hoe zorgvuldig we ook proberen haar intellectueel te doorgronden. Sta mij toe, Eminentie, te suggereren dat de herders van de Kerk verdere verwarring (en, inderdaad, het leed dat door die verwarring wordt veroorzaakt) moeten vermijden door Gods volk te helpen de mysteries van het geloof in liefde te omarmen, in plaats van te suggereren dat wat door goddelijke openbaring en de gezaghebbende leer van de Kerk (in de apostolische brief Ordinatio Sacerdotalis uit 1994) is vastgelegd, in feite niet vastligt.

Met vriendelijke groet in gemeenschap van het paasgeloof — GW

George Weigel George Weigel is de vooraanstaande senior fellow en William E. Simon-leerstoelhouder in katholieke studies aan het Ethics and Public Policy Center in Washington.