30 april 2026 – Huwelijksringen, foto: Flickr |
ACI Prensa – EWTN News
Paus Leo XIV is zich ervan bewust dat onder de roepingen waartoe mannen en vrouwen door God worden geroepen, het huwelijk een van de “hoogste en edelste” is.
Hij zei dat vorig oktober, op de tiende verjaardag van de heiligverklaring van de heiligen Louis en Zélie Martin, de ouders van de heilige Theresia van het Kindje Jezus. Nu heeft de paus een proces in gang gezet om zowel huwelijkscrisissen als de groeiende angst onder jongeren om te trouwen en een gezin te stichten aan te pakken.
Leo XIV heeft de presidenten van de bisschoppelijke conferenties van de wereld in oktober naar Rome geroepen om een antwoord te zoeken op een kwestie die hij niet alleen voor de Kerk, maar ook voor de maatschappij cruciaal acht.
Ter voorbereiding van de topontmoeting organiseerde het Vaticaan dinsdag een studiedag getiteld “Het Sacrament van het Huwelijk, Geloof en Munus Docendi” in de Casina Pio IV.
Het initiatief, georganiseerd door het Dikasterie voor Leekenen, Gezin en Leven, bracht ongeveer 75 genodigden bijeen, waaronder vertegenwoordigers van verschillende dikasteries van de Romeinse Curie, evenals rectoren, docenten en anderen die betrokken zijn bij de vorming van toekomstige pastores.
Volgens het dikasterie was de studiedag gewijd aan de vorming van priesters in het begeleiden van “jongeren, verloofde stellen en gehuwde paren in het geloof.”
Hoe kan de Kerk pastores vormen die in staat zijn jongeren, verloofde paren en echtgenoten te begeleiden zodat zij het christelijk huwelijk leven als een authentieke geloofservaring in een culturele context die gekenmerkt wordt door secularisatie? Deze vraag werd door verschillende sprekers behandeld, waaronder pater Andrea Bozzolo, rector van de Pauselijke Salesiaanse Universiteit.
In een gesprek met ACI Prensa, de Spaanstalige zusterservice van EWTN News, benadrukte de Italiaanse priester — die theologie van het huwelijk doceert aan het Pauselijk Johannes Paulus II Instituut voor Studies over Huwelijk en Gezin — de dringende noodzaak om priesters op te leiden die voorbereid zijn om jongeren te begeleiden en hen te helpen het christelijk huwelijk te beleven als een waar geloofsgebeuren in plaats van als een loutere “formaliteit of sociaal ritueel.”
Volgens Bozzolo wordt het huwelijk in grote delen van de hedendaagse samenleving niet langer gezien als een beslissend moment in de vorming van een gezin.
“Voor veel stellen lijkt het huwelijk tegenwoordig een minder beslissende stap in het ontstaan van het gezinsverbond te zijn,” zei hij.
In die context is, voegde hij toe, samenwonen voor het huwelijk wijdverspreid geraakt als een soort proeffase. Voor veel jongeren is de kracht van die relatie, getest in het dagelijks leven, “de voorwaarde geworden om uiteindelijk het huwelijk te overwegen,” zei hij.
Bozzolo legde uit dat deze mentaliteit het nu wijdverspreide fenomeen versterkt van stellen die samenwonen voordat ze naar het altaar gaan.
In tegenstelling tot voorgaande decennia, toen feitelijke samenlevingen als een ideologisch alternatief voor het huwelijk werden gepresenteerd, worden ze vandaag “vaak gezien als een voorbereidende weg,” zei hij.
In wat hij een “vloeibare samenleving” noemde, fungeert samenwonen vaak als een eerste gezinsbeleving, open voor consolidatie in de loop van de tijd tot een stabielere relatie.
“Samenwonen is in de meeste gevallen niet bedoeld om het huwelijksverbond uit te sluiten, maar om de levensvatbaarheid ervan te verifiëren,” zei hij daarbij opmerkt dat de toename van scheidingen ook deze manier van het bond begrijpen weerspiegelt.
Niet veroordelen, maar ook niet bagatelliseren
Als reactie op deze realiteit zei Bozzolo dat de Kerk jongeren die na samenwonen om het huwelijk vragen niet moet “veroordelen,” maar ook de samenwoonrelatie vóór het huwelijk niet mag “bagatelliseren,” omdat “het niet de juiste weg” is om het altaar te bereiken.
Hij riep de Kerk ook op om af te rekenen met stereotypen die de liefde presenteren alsof het “een eenvoudig gevoel” is.
“Liefde heeft een ontologische waarde — en niet slechts een psychologische waarde — en daarom is het huwelijk een privilegiegedrager voor de bijbelse openbaring van het gezicht van God,” zei hij.
Bozzolo drong aan op priestervorming die toekomstige priesters helpt de beslissende waarde van het huwelijk als een openbaar en sacramenteel handelen te herontdekken.
“De openbare en religieuze uiting van instemming,” zei hij, wordt tegenwoordig meestal niet meer gezien als iets dat de stabiliteit van de band wezenlijk beïnvloedt — een realiteit die hij omschreef als “een pastorale uitdaging van de eerste orde.”
Huwelijk is geen eenvoudige sociale procedure
Om die reden, zei hij, is het essentieel dat de Kerk priesters voorbereidt die jongeren kunnen begeleiden op een geloofsweg die het christelijk huwelijk niet presenteert als een “eenvoudige sociale procedure.”
Het doel, legde Bozzolo uit, is priesters te helpen echtparen te begeleiden zodat zij leren “de aanwezigheid en werking van God in de concrete geschiedenis van hun verbond te herkennen.”
Dergelijke begeleiding vraagt, zei hij, om een “vormende aanpak” die schriftuurlijke wijsheid, theologisch inzicht, een bewustzijn van hedendaagse culturele tendensen en aandachtig luisteren naar de werkelijke ervaringen van gezinnen samenbrengt.
Een actueel probleem bij paren is volgens hem de neiging om de relatie te absoluteren en verwachtingen te stellen aan de echtelijke band die de ander niet alleen kan dragen.
“We kunnen niet de volledige verantwoordelijkheid voor ons geluk bij onze partner leggen, want hij of zij zal ons teleurstellen. Daarvoor hebben wij Jezus, de ware messias,” zei Bozzolo.
Alleen vanuit een goed gefundeerd geloof is het volgens hem mogelijk het huwelijk op een gezonde, realistische manier te leven die openstaat voor vrijgevigheid, zonder de ander als ultieme bron van betekenis te maken.
Om die reden, en in directe relatie tot de vorming van toekomstige priesters, benadrukte Bozzolo de noodzaak vormingspaden in seminaries te creëren die deze dimensies integreren en pastores voorbereiden op een authentieke huwelijksbediening, geworteld in het leven en niet gereduceerd tot theoretische kaders.
De laatste keer dat een paus alle presidenten van de bisschoppelijke conferenties van de wereld bijeenriep, was in februari 2019, toen paus Franciscus hen bijeenbracht om de wond van seksueel misbruik in de Kerk aan te pakken. Die bijeenkomst markeerde een omslag in de wereldwijde perceptie van het probleem en maakte het mogelijk een langetermijnstrategie uit te stippelen.
Dit verhaal werd oorspronkelijk gepubliceerd door ACI Prensa, de Spaanstalige zusterservice van EWTN News. Het is vertaald en aangepast door EWTN News English.
Gerelateerd
