24 augustus 2026 – Foto: EWTN News|
Aci Prensa – EWTN News |
Advocaat Proaño stelt gebrek aan empathie bij zwangerschapsverlies ter discussie
De Ecuadoraanse advocaat Pablo Proaño betwijfelde het gebrek aan empathie voor gezinnen die een kind verliezen tijdens de zwangerschap en riep op tot protocollen om hen te ondersteunen.
Zijn opmerkingen volgden op de dood van Stefano, de zoon van de Ecuadoraanse president Daniel Noboa en zijn vrouw Lavinia Valbonesi, als gevolg van een complicatie tijdens de zwangerschap.
Op 15 augustus kondigde minister van Binnenlandse Zaken Nataly Morillo het nieuws aan en betuigde haar medeleven aan de presidentiële familie.
Vele reacties verschenen op sociale media waarin men de omschrijving van het verlies als de dood van een “kind” in twijfel trok in plaats van als van een embryo of foetus, of betoogde dat het een privézaak had moeten blijven.
Voor Proaño, een advocaat bij het kantoor Dignidad y Derecho (Waarde en Recht), tonen deze reacties “een gebrek aan begrip met betrekking tot het verlies van een zwangerschap en een gebrek aan empathie dat verder gaat dan het politieke debat over de manier waarop de president het land bestuurt.
“Veel mensen benaderden dit onderwerp eerst door te beweren dat het een ‘fake news’ verhaal is — stellend dat het geen kind is, maar eerder een embryo of een foetus — en ten tweede door vol te houden dat het een zaak is die privé had moeten blijven. En dit wijst, zoals ik zei, op een diep gebrek aan empathie,” merkte hij op in een interview met ACI Prensa, de Spaanstalige zusterservice van EWTN News.
‘Er is al een verwachting’ van het verwelkomen van het kind
De advocaat legde uit dat ongeacht de zwangerschapsduur, “ouders die het al weten, verlangen naar en uitkijken naar het verwelkomen van deze baby al een verwachting vormen, zowel op psychologisch als sociaal niveau.”
Hij zei dat er “ernstige psychologische gevolgen kunnen zijn na het verlies” maar ook “lange termijn effecten wanneer het moment komt om te beslissen of men al dan niet probeert nog een kind te krijgen.”
De advocaat merkte ook op dat dit lijden zich kan voordoen in dagelijkse situaties, vooral wanneer de moeder andere vrouwen met baby’s tegenkomt.
Proaño zei dat hij gelooft dat de omvang van het fenomeen het belangrijk maakt dat de samenleving leert hoe men degenen die dit soort verdriet doormaken kan ondersteunen. “Volgens de Wereldgezondheidsorganisatie heeft 1 op de 4 vrouwen ooit in haar leven een verlies tijdens de zwangerschap ervaren,” verklaarde hij.
De advocaat merkte op dat hoewel de omstandigheden van een miskraam of een abortus kunnen verschillen, beide situaties lijden en verdriet kunnen veroorzaken.
“Een geïnduceerde abortus gaat vaak gepaard met een groter gevoel van schuld,” zei hij.
Over miskramen zei hij dat er ook “veel lijden is over waarom de zwangerschap niet tot een voldragen termijn kon worden voortgezet.”
“Veel vragen blijven onbeantwoord, en dit veroorzaakt veel angst en kan zelfs leiden tot gevallen van ernstige depressie bij vrouwen en gezinnen die dit verdriet doormaken,” vervolgde hij.
De noodzaak van protocollen omtrent zwangerschapsverlies
Proaño zei dat hij gelooft dat zorgsystemen protocollen moeten hebben om zorg te verlenen aan vrouwen die hun baby verliezen tijdens de zwangerschap.
“Het eerste en belangrijkste aspect is institutionele ondersteuning vanuit medisch oogpunt. In veel Latijns-Amerikaanse landen zijn er protocollen bekend als ‘vlinderprotocollen’ voor de verzorging van vrouwen die zwangerschapsverlies ervaren,” verklaarde hij.
In deze praktijk wordt het silhouet van een vlinder op het hoofdeinde van het bed van de patiënte geplaatst, wat het ziekenhuispersoneel waarschuwt om bijzonder gevoelig te zijn voor haar emotionele toestand. De vlinder symboliseert een kort leven, kwetsbaarheid en transformatie.
Ecuador heeft momenteel geen officieel protocol van het Ministerie van Volksgezondheid. “Er zijn stichtingen die dit soort protocollen promoten, en individuele ziekenhuizen kunnen deze toepassen, maar het hangt grotendeels af van of de ziekenhuisautoriteiten ervoor kiezen ze te implementeren,” verklaarde Proaño. Deze protocollen, legde hij uit, zijn bedoeld om situaties te voorkomen die het lijden van een vrouw die net haar kind heeft verloren kunnen vergroten.
“Wat betekenen deze ‘vlinderprotocollen’? Het betekent dat het zorgpersoneel zich ervan bewust is dat ze niet zeggen: ‘Oh, oké. Het zou beter zijn geweest als je dit of dat had gedaan, dan was je je baby niet kwijtgeraakt,’” legde hij uit. Hij benadrukte ook de noodzaak te voorkomen dat een vrouw die net een verlies heeft geleden “wordt geplaatst op de kraamafdeling, waar ze andere vrouwen met hun baby’s kan horen en zien.”
Proaño stelt zelfs voor deze patiënten te identificeren: “Ze moeten een aparte kamer krijgen en worden geïdentificeerd met een symbool of een bord op de deur, zodat wanneer een verpleegkundige of dokter voorbijloopt, niemand per ongeluk vraagt: ‘En waar is je baby? Waarom hebben ze je baby niet naar je toe gebracht?’” zei hij. Bovendien zou de vrouw psychologische zorg moeten ontvangen, merkte hij op.
Werkgevers zouden ook tegemoetkomingen moeten bieden
Volgens Proaño hebben gezinnen ook “sociale erkenning nodig die zich uitstrekt tot de werkplek. In Ecuador komen deze gevallen vaak alleen in aanmerking voor drie dagen verlof bij een familie-noodgeval, en drie dagen is niet genoeg,” stelde hij.
“Veel van deze mensen maken episodes van ernstige depressie door, keren terug naar het werk en worden dan ontslagen omdat de extra arbeidsbescherming die zwangere vrouwen krijgen omdat zij een kind dragen niet van toepassing is. Maar als de baby sterft, profiteren ze niet van dit verlof,” voegde hij toe.
Het recht van ouders om afscheid te nemen van hun kind
Een ander aspect dat de advocaat noodzakelijk acht te herzien is wat er gebeurt met de resten van de baby na een zwangerschapsverlies. Er moeten maatregelen worden genomen “om ervoor te zorgen dat de baby een passende begrafenis kan krijgen,” stelde hij. Proaño legde uit dat er volgens Ecuadoraanse regelgeving een verschil is in de vrijgave van resten, afhankelijk van of de zwangerschap 22 weken heeft bereikt.
“In Ecuador zijn ziekenhuizen tot de 22e week van de zwangerschap niet verplicht het kind — het lichaam of de resten van de foetus — af te geven en mogen ze het simpelweg weggooien, doneren voor onderzoek of zelfs verkopen aan instellingen,” verklaarde hij.
Hij zei dat deze situatie ouders het ontneemt van een stap die belangrijk is voor het rouwproces.
“Deze baby is het kind van een gezin dat verdient en nodig heeft, omwille van hun rouwproces, hem te begraven en een plek te hebben om heen te gaan om zijn dood te betreuren,” merkte hij op.
Volgens hem zouden gezinnen duidelijke informatie moeten krijgen over hun rechten en in staat moeten zijn te beslissen wat er met de resten van hun kind gebeurt.
“Ouders moeten geïnformeerde toestemming krijgen die deze mogelijkheid en hun rechten uitlegt, zodat ze een beslissing kunnen nemen. En als ze uiteindelijk besluiten de foetus niet te nemen, moeten ze ook de eindbestemming daarvan mogen bepalen,” legde hij uit.
‘Een ongeboren kind is een kind’
Naast de juridische en medische aspecten zei Proaño dat hij gelooft dat er een culturele uitdaging is: “Er moet veel werk worden verzet om bewustwording te creëren en begrip te bevorderen,” merkte hij op.
“Omdat een ongeboren kind een kind is; het is niet zomaar een foetus,” benadrukte hij.
De advocaat betreurde dat veel gezinnen niet eens condoleances ontvangen na het verliezen van een kind tijdens de zwangerschap. Hij stelde ook bepaalde reacties ter discussie die misschien goed bedoeld zijn maar uiteindelijk de pijn minimaliseren.
Hij zei bijvoorbeeld: “Er zijn veel dokters die zeggen: ‘Je kunt weer zwanger worden; er is geen probleem.’ Alsof dat verlies zomaar uit het hart van een moeder kan worden gewist.”
Een kwestie die ook de staat raakt
Proaño hield vol dat de reactie moet omvatten: openbaar beleid gericht op preventie, ondersteuning en gezinsbescherming.
“Op staatsniveau zijn er deze drie punten: het bevorderen van de implementatie van ondersteuningsprotocollen; het verzekeren van juiste geïnformeerde toestemming wanneer de bestemming van de foetussen moet worden bepaald; en het invoeren van arbeidsrechtelijke hervormingen om ouders meer tijd te geven om het verlies van hun kind te betreuren volgens de wet,” verklaarde hij.
“En ook bewustwordingscampagnes. Verder — een stapje verder – zou het heel belangrijk zijn dat de staat deze kwestie oppakt als een noodzaak voor het openbaar beleid,” voegde hij toe.
Proaño zei ook dat hij gelooft dat goede preventieve zorg tijdens de zwangerschap kan helpen om sommige zwangerschapsverliezen te verminderen. Hij noemde onder andere medische controle tijdens de zwangerschap en de opsporing van mogelijke vitamine- of hormonale tekorten.
Dit verhaal werd oorspronkelijk gepubliceerd door ACI Prensa, de Spaanstalige zusterservice van EWTN News. Het is vertaald en aangepast door EWTN News English.
Gerelateerd
