3 oktober 2026 – Leo XIV zegent Marie-Garance Noel, een kind met meervoudige beperkingen, terwijl hij in de pausmobiel over de Champs-Élysées rijdt op weg naar de Place de la Concorde, in het centrum van Parijs, op 26 september 2026, om daar een plechtige openluchtmis te vieren, op de tweede dag van zijn bezoek aan Frankrijk. Foto: Ludovic Marin / AFP/Getty |
‘Als je eenmaal ja tegen God hebt gezegd, verloopt alles vanzelf. Hij laat ons nooit in de steek.’
In wat een van de meest viraal gaande en ontroerende momenten van de reis van paus Leo XIV naar Frankrijk is geworden, maakt de wereld nu kennis met het kleine meisje dat door de Heilige Vader werd gezegend op weg naar de misviering op de Place de la Concorde in Parijs.
Marie-Garance Noël draagt maria-blauw op de foto met paus Leo, die met liefdevolle ogen op haar neerkijkt. Het jonge meisje is geadopteerd door een Frans katholiek gezin, dat bekendstaat om zijn liefdevolle zorg voor en getuigenis ten gunste van kinderen met een beperking.
Deze korte ontmoetingsmomenten herinneren ons op prachtige wijze aan de voortdurende oproep van de paus aan de Kerk en de samenleving om de waardigheid en onvervangbare waarde van ieder mens te erkennen — vooral van degenen die het kwetsbaarst zijn of vaak aan de kant worden geschoven.
Het ‘ja’ van een gezin tegen het leven
Marie-Garance, die in 2016 werd geadopteerd, is een van de negen kinderen in het gezin Noël. Volgens een in 2023 gepubliceerd interview door Aleteia zijn Clotilde en Nicolas Noël ouders van zes biologische kinderen en hebben ze ook drie kinderen met een beperking geadopteerd: Marie, die het syndroom van Down heeft; Marie-Garance, die meervoudige beperkingen heeft; en Frédéric-Moïse, die een aandoening aan de kleine hersenen heeft.
Marie-Garance’s moeder, Clotilde, heeft verteld dat haar dochter dagelijks intensieve zorg nodig heeft, waaronder medicatie en voeding via een gastrostomiesonde.
Toch wordt het verhaal van de familie Noël niet alleen bepaald door tegenslag. Het is een krachtig getuigenis van de vreugde om het leven te verwelkomen, op God te vertrouwen en elk kind lief te hebben als een uniek geschenk.
Twee jaar na de adoptie van Marie-Garance schreef Clotilde een boek getiteld Tombée du Nid (Uit het nest gevallen), waarin ze haar ervaringen beschrijft met de zorg voor haar prachtige kinderen, met name degenen die voortdurende zorg nodig hebben. Dat boek inspireerde ook een hele organisatie, opgericht door Clotilde en haar man, met als enig doel gezinnen te begeleiden die kinderen met een beperking opvoeden, en de ouders te ondersteunen die hen adopteren.
„Het was alsof God tegen mij zei: ‘Ik roep jou op. Jij bent degene die Ik heb gekozen’”, vertelde ze aan Aleteia. „Ik heb geaccepteerd dat ik op Hem moet vertrouwen en ik ontvang ongelooflijke genade. Zodra je ‘ja’ zegt tegen God, verloopt alles vanzelf. Hij laat ons nooit in de steek.”
Gevraagd hoe ze het ‘redt’ als moeder van negen kinderen, wijst Clotilde op een onderscheid dat ze als ouder ziet, en zegt dat het woord of het idee niet van toepassing is.
“Ik weet niet of we het redden? Het is echt een delicate balans waar je elke dag aan moet werken. Een kind kan de ene dag in orde zijn en de volgende dag niet, en omgekeerd. Ik vind deze evenwichtsoefening zowel mooi als veeleisend. Er is geen routine. Je moet voortdurend op elk kind letten. Als moeder ben je er om aandacht te schenken, te luisteren en signalen op te vangen die niet erg zichtbaar zijn, maar die misschien het begin zijn van een onbehagen. Soms, in de stilte van het huis, als de kinderen weg zijn, denk ik na over hoe de avond en de ochtend zijn verlopen. Het ene kind was zo en het andere zo. Ik denk na over wat ik voor hen kan doen.”
Gemeenschap van de heiligen
Het is dit hart vol liefde en dienstbaarheid dat het huishouden van de familie Noël levendig houdt, en de banden die ze nu heeft opgebouwd met honderden andere moeders die dezelfde uitdagingen delen die gepaard gaan met de zorg voor kinderen met een beperking, van wie zo velen nog nooit eerder geliefd zijn geweest.
“Als moeder leer ik van alle moeders die ik ontmoet. Zien hoe ieder van hen voor haar kinderen zorgt, met haar eigen cultuur en tradities, inspireert mij,” vertelde Clotilde aan Aleteia. “ Maar de grootste doorbraak heb ik bereikt in mijn rol als vrouw. Dankzij Tombée du nid ben ik in gemeenschap gekomen met al deze moeders die een bijzonder kind hebben. Onze harten als moeders zijn allemaal met elkaar verbonden. De heilige Hildegard van Bingen zei dat we allemaal met elkaar verbonden zijn.”
De heilige Hildegard is niet de enige heilige vriendin waarop Clotilde vertrouwt. Ook de heilige Teresa van Calcutta neemt een grote plaats in haar hart in.
“Ik voel me gesterkt als ik naar haar kijk. Ze helpt me moreel en spiritueel. Onze laatste adoptie was moeilijk. Frédéric-Moïse had het erg zwaar; hij moest de hele nacht overgeven. Hij was twee jaar oud. Het was zwaar. Telkens vroeg ik Moeder Teresa om hulp. Het troostte me te weten dat ze op die momenten aan mijn zijde stond”, blikt Clotilde terug.
En toen kwam er een geschenk dat nu een familiestuk is, een relikwie dat troost en verlichting biedt op momenten die vaak beangstigend kunnen zijn als haar kinderen door ziekte lijden.
“Een bevriende priester gaf me een relikwie van Moeder Teresa. Wat een geweldige kans! Als Marie-Garance ziek is, leg ik het relikwie op haar. Ik neem het ook mee naar het ziekenhuis. Ik geloof in de gemeenschap der heiligen. Ze zetten zich altijd voor ons in. ”
Clotildes rol als schrijfster en oprichtster van een organisatie komt altijd op de tweede plaats na haar gezin. De moeder van negen kinderen zorgt er nog steeds voor dat ze tijd vindt om met haar man door te brengen, al is het maar ‘een wandeling door het bos’, maar haar literaire geest put ook kracht uit dagelijkse bezinningsmomenten, waaronder haar Bijbel, en andere wijsheid die ze uit boeken opdoet.
Ze citeert een uitspraak van Christiane Singer: „Liefde bestaat als er een worsteling is, wrijving, een man-tegen-man-gevecht met de Schepping, een strijd met de engel, een confrontatie met de schaduw die in ons woont.”
„Het is heel ‘vleesgeworden’,” zei Clotilde. „Ik heb dat allemaal meegemaakt en ik denk dat liefde mogelijk is als we de schaduw die in ons woont hebben overwonnen. Dat is wat liefde is, het is geen lange, rustige rivier. Integendeel, het nodigt ons uit om op zoek te gaan in onze diepste innerlijk.”
Het is precies deze rauwe, ‘tastbare’ liefde die werd vastgelegd in de straten van Parijs — een kort, oprecht moment waarop paus Leo XIV even pauzeerde om de kleine Marie-Garance te zegenen, waarmee hij haar verborgen, stille strijd naar voren bracht als een baken van waardigheid en hoop voor de hele wereld.
Alyssa Murphy Alyssa Murphy is hoofdredacteur digitale media bij The Register. Ze begon haar carrière bij de radio in San Francisco en heeft sindsdien in alle facetten van de media gewerkt. Alyssa schrijft graag over verhalen die inspireren en opbeuren. Lezers van The Register kennen haar stem wellicht van het radioprogramma „Morning Glory“ op EWTN. Alyssa woont momenteel in New Jersey, net buiten Manhattan, met haar man Andrew en hun jonge dochter Annabelle.
Bron: https://www.ncregister.com/blog/pope-leo-marie-garance-france-life dd 28 september 2026
Vertaling: EWTN Lage Landen (HR)
Gerelateerd
