18 april 2026 – Foto: Vatican Media |
ACI Stampa – EWTN News |
LUANDA, Angola — Paus Leo XIV riep op 18 april de leiders en het volk van Angola op om “de obstakels voor integrale menselijke ontwikkeling te verwijderen” en drong er bij hen op aan het pad van het algemeen welzijn te kiezen, exploitatiebelangen te weerstaan en de hoop en vreugde te behouden die, zo zei hij, tot de grootste schatten van Afrika behoren.
De paus sprak in het presidentieel paleis in Luanda tijdens zijn ontmoeting met autoriteiten, het maatschappelijk middenveld en het diplomatieke korps, het eerste openbare evenement van het Angola-gedeelte van zijn bredere reis door Afrika.
Vroeg op de dag aangekomen in Luanda, reed Leo met de pausmobiel door jubelende menigten die langs de route naar het paleis stonden. Hij had ook een privé-ontmoeting met de Angolese president João Lourenço voordat hij zijn toespraak hield.
Aan het begin van zijn toespraak sprak de paus zijn solidariteit uit met degenen die getroffen zijn door recente overstromingen in het land.
“Voordat ik doorga, wil ik de verzekering van mijn gebeden aanbieden voor de slachtoffers van de zware regenval en overstromingen die de provincie Benguela hebben getroffen, en mijn medeleven betuigen met de families die hun huizen hebben verloren,” zei hij. “Ik weet ook dat u, het volk van Angola, verenigd bent in een grote solidariteitsketen met degenen die getroffen zijn.”
Zijn opmerkingen kwamen tegen de achtergrond van toenemende sociale spanningen in Angola, waaronder protesten vorig jaar vanwege brandstofprijsstijgingen, herhaalde kritiek van de bisschoppen van het land op diepgewortelde corruptie en dodelijke overstromingen begin april.
Leo zette zijn toespraak in het teken van thema’s die ook eerder tijdens zijn Afrikareis aan bod kwamen, zoals vrede, verzoening, het algemeen belang en kritiek op degenen die het continent uitbuiten voor persoonlijk gewin.
De paus sprak in het Portugees en prees het Angolese volk om het bezit van “schatten die niet kunnen worden gekocht of afgenomen.”
“In het bijzonder huist er binnen u een vreugde die niet eens de meest ongunstige omstandigheden hebben kunnen doven,” zei hij. Deze vreugde, voegde hij eraan toe, “is niet onbekend met verdriet, verontwaardiging, teleurstelling en nederlaag,” maar wordt telkens opnieuw geboren bij degenen die de “verleidingen van rijkdom” hebben weerstaan.
De paus bekritiseerde scherp patronen van uitbuiting gericht op Afrika.
“U weet heel goed dat men maar al te vaak naar uw landerijen heeft gekeken – en nog steeds kijkt – om te geven, of, vaker wel dan niet, om te nemen,” zei hij. “Het is nodig om deze cyclus van belangen te doorbreken, die de realiteit en zelfs het leven zelf reduceert tot louter handelswaar.”
Leo beschreef de vreugde en hoop van Afrika als “deugden die ik zonder aarzeling ‘politiek’ zou noemen,” omdat “haar jongeren en armen blijven dromen en hopen.” Hij zei dat zij “niet tevreden zijn met wat er al bestaat; ze streven ernaar boven zichzelf uit te stijgen, zich voor te bereiden op grote verantwoordelijkheden en een actieve rol te spelen bij het vormgeven van hun eigen toekomst.”
Hij benadrukte ook dat authentieke sociale transformatie ideologisch niet kan worden opgelegd.
“Inderdaad, de wijsheid van een volk kan door geen enkele ideologie worden verstikt, en het verlangen naar het oneindige dat in het menselijk hart woont, is een principe van sociale transformatie dat veel dieper gaat dan enig politiek of cultureel programma,” zei hij.
De paus zei te zijn gekomen “om te luisteren naar en allen aan te moedigen die reeds gekozen hebben voor de paden van goedheid, gerechtigheid, vrede, tolerantie en verzoening,” terwijl hij ook bad “voor de bekering van degenen die tegengestelde paden kiezen en de harmonieuze en broederlijke ontwikkeling ervan belemmeren.”
Met het oog op de natuurlijke rijkdommen van Angola waarschuwde Leo voor wat hij noemde een destructieve extractielogica.
“Hoeveel lijden, hoeveel doden, hoeveel sociale en milieuverstoringen worden veroorzaakt door deze logica van extractivisme!” zei hij. Op elk niveau ondersteunt het, voegde hij toe, “een ontwikkelingsmodel dat discrimineert en uitsluit, terwijl het toch pretendeert zich op te leggen als de enige levensvatbare optie.”
Hij zei dat Afrika “dringend moet komen tot het overwinnen van situaties en dynamieken van conflicten en vijandschap die het sociale en politieke weefsel van veel landen verscheuren en armoede en uitsluiting bevorderen.”
Alleen ontmoeting laat het leven bloeien, zei de paus, en dialoog moet op de eerste plaats komen, zelfs wanneer meningsverschillen ontstaan.
“Angola kan grote groei ervaren als, allereerst, degenen die gezag dragen in het land geloven in de veelvoudige aard van haar rijkdommen,” zei hij. “Wees niet bang voor meningsverschillen; onderdruk de ideeën van jongeren of de dromen van ouderen niet; en weet conflicten te beheren door ze te transformeren in paden van vernieuwing. Stel het algemeen belang voorop boven elk particulier belang en verwissel nooit uw eigen deel met het geheel. De geschiedenis zal u dan rechtvaardigen, zelfs als sommigen u op korte termijn tegenspreken.”
Leo keerde vervolgens terug naar de thema’s vreugde en hoop, en beschreef ze niet slechts als privégevoelens, maar als krachten met publieke en politieke gevolgen.
“Despoten en tirannen van zowel lichaam als geest proberen zielen passief te maken en passies somber; zij geven de voorkeur aan een bevolking die neigt naar traagheid, tam en onderdanig aan de macht is,” zei hij.
Verdriet, betoogde hij, maakt mensen kwetsbaar voor angst, fanatisme, manipulatie en isolatie van het openbare leven. Daarentegen “bevrijdt ware vreugde ons van dergelijke vervreemding,” zei hij en noemde vreugde “een gave van de Heilige Geest.”
“Vreugde versterkt het leven en leidt tot de schepping van gemeenschap,” zei de paus. “Vreugde weet zelfs in de donkerste zones van stagnatie en ontbering paden uit te houwen.”
Hij sloot af met een oproep tot morele en sociale vernieuwing.
“Laten wij daarom ons eigen hart onderzoeken, beste vrienden, want zonder vreugde is er geen vernieuwing; zonder innerlijkheid is er geen bevrijding; zonder ontmoeting is er geen politiek; zonder de ander is er geen gerechtigheid.”
Leo zei dat de Katholieke Kerk Angola wil helpen een “project van hoop” te worden door een rechtvaardig model van samenleven te bevorderen, vooral in arme stedelijke wijken en afgelegen landelijke gebieden.
“Laten wij de obstakels voor integrale menselijke ontwikkeling wegnemen en samenwerken en hopen met degenen die de wereld heeft verworpen maar die God heeft uitgekozen,” zei hij.
Dit verhaal werd oorspronkelijk gepubliceerd door ACI Stampa, de Italiaanstalige zusterdienst van EWTN News. Het is vertaald en aangepast door EWTN News English.
Gerelateerd
